Ακούσατε τις ειδήσεις;
Μας είπαν να πουλήσουμε τα νησιά μας;
Τι στο καλό; Τόσα νησιά πια, μην είμαστε και μονοφαγάδες. 

10/03/2010 - 22:28Θερμοστάτης

SIEMENS, VODAFONE, Μαλιακός και Τέμπη.
Ναυπηγεία, Ολυμπιακή, Βατοπέδιο και υποκλοπές.
Οτσαλάν, Κοσκωτάς, Ζαχόπουλος, Κορωνιάς.
Παράνομες ελληνοποιήσεις, καμποτάζ, ΟΤΕ και ΟΣΕ.
Συντελεστές δόμησης, εικονικά τιμολόγια, απευθείας ανάθεση και παραποιημένα οικονομικά στοιχεία.
Επιδοτήσεις, διατροφικά σκάνδαλα, ΕΞΠΡΕΣ ΣΑΜΙΝΑ και AUGUSTA.
Εξεταστικές επιτροπές, παραδικαστικό κύκλωμα, φρεγάτες κι υποβρύχια.

10/03/2010 - 22:1822 και σήμερα


.κι ένας Μάρτης ολόκληρος να σου βγάλει την πίστη. Η ώρα που παίρνεις την απόφαση να φύγεις για «εκεί»  είναι η ώρα που αρχίζει να μη σε χωράει ο τόπος. Και η ώρα που σε πνίγουν οι υποχρεώσεις. Όχι ότι σε έμπλεξε κανένας δηλαδή. Μόνος σου τα κατάφερες και τώρα δεν έχεις ποιον να βρίσεις! Έβαλες τα χεράκια σου κι έβγαλες τα ματάκια σου. Και να σου που έφτασε η ώρα να αποδείξεις αν είσαι ήρωας.. και ΑΥΤΗ, ακριβώς, είναι  η ώρα που κλατάρεις.

Πάντα σκεφτόμουν μεγαλώνοντας πόσο τυχερή ήταν η γενιά μου που δεν γνώρισε πόλεμο, φτώχια, εξαθλίωση, που δεν γνωρίσαμε το φόβο του ξένου κατακτητή. Μεγαλώσαμε ήσυχα χωρίς καμιά στέρηση μπροστά σ αυτά που έζησαν οι γονείς μας.

06/03/2010 - 20:48πτήση βαθιά

Γεννήθηκε σε χρόνους δύσκολους. Οκτώ στόματα η φαμίλια, μα οι λέξεις λιγοστές και μετρημένες. Φτώχεια, πείνα, πόλεμος, φόβος, φευγιό. Μεγάλωσε λίγο κι έφυγε. Περπάτησε πολύ και άλλο τόσο κινδύνεψε.


Από τύχη έφτασε στον τόπο τούτο. Άλλο ήλιο του ‘λεγαν θα ‘χει εκεί. Μα κάθε μέρα συννεφιά και οι λέξεις ίδιες. Μόλο που το «φύγε» δεν τ’ άκουγε από το γλυκό στόμα του πατέρα. Άλλοι του το λέγανε, φωναχτά, ψιθυριστά ή με τα μάτια. Που να πάω, έλεγε αυτός, θέλω να ζήσω. Έξω από δω του φωνάζανε τα στόματα και τα βλέμματα. Αν θες εδώ, ζήσε, αλλά όπως θα σου πούμε εμείς, με ράχη σκυφτή. Κι αν μείνεις έτσι μια ζωή , έτσι σου πρέπει. Αν το ‘θελε ο Θεός θα σουν ένας από μας.

06/03/2010 - 20:40και μετά τι ?

Φαντάζομαι ότι έχουμε την ίδια εντύπωση. Τα οικονομικά μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση είναι άδικα και σκληρά για το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας. Πλήττονται πάλι οι μη έχοντες, πάλι οι χαμηλοσυνταξιούχοι πάλι όλοι εκείνοι που στο μεγάλο πάρτι δεν καλέστηκαν ποτέ. Όσοι όμως το οργάνωσαν, έβγαλαν τις πιο καλές γκόμενες, ήπιαν τα πιο πολλά ποτά, καθάρισαν όλο το μπουφέ με τα φαγητά και δεν τους ζήτησε και κανείς λογαριασμό. Την έβγαλαν καθαρή. Πάλι.

06/03/2010 - 20:34διλήμματα...

Τον τελευταίο καιρό έχω πολλά διλήμματα. Για τα πάντα. Ποιος θα μου πει αν είναι λογικά; Πόσο χαζή λέξη! Λογικά για εμένα και παράλογα ή (πάλι ή;) … άλογα για τους υπόλοιπους. Ή και το αντίστροφο.

Ναι, ναι συνεχίζω… πολλά διλήμματα τελευταία και δεν ξέρω με τι να ασχοληθώ και τι να αφήσω! Αυτό το ή, το διαζευκτικό με αποπροσανατολίζει.

«…πάμε να καφενεδήσουμε» έλεγε όλο κέφι η γιαγιά μου, η Στέλλα και αναρωτιόμουν εγώ αν ήταν η ανάγκη της για καφεΐνη που την έσπρωχνε να ανηφορίσει καταμεσήμερα στην πέρα γειτονιά. Μάλλον όχι. Είναι η ιδέα του «έξω», της βόλτας που τελικά ανάγεται σε ποικίλα εθνικά ψυχολογικά συμπλέγματα, που θα μας έπαιρνε…έναν καφέ για να το αναλύσουμε. Ο καφές λοιπόν είναι ο συμβολισμός. Η αφορμή για το «δεν είμαι κάπου μέσα».

Θέλω να διαμαρτυρηθώ και να καταγγείλω το «ιερόσυλο» εξώφυλλο του Focus! Και εγώ! Να διαμαρτυρηθώ για την προσβολή που μας έγινε από αυτούς τους άξεστους γερμαναράδες, τους βαρβάρους, αυτούς που τρώγανε βελανίδια όταν εμείς κάναμε Παρθενώνες...

Στις αρχές του προηγούμενου  Σεπτέμβρη, μετά από  όλη την βαβούρα του καλοκαιριού, βρέθηκα ένα απόγευμα στο Καραβόσταμο.

Είχε αρχίσει από μέρες  να βρέχει, αλλά δεν είχα  καταλάβει μέχρι εκείνο το απόγευμα ότι έμπαινε ο χειμώνας. Οι τουρίστες ήταν ακόμη αρκετοί και η παραλία τα πρωινά είχε κόσμο.

Βρέθηκα λοιπόν να περιμένω για αρκετή ώρα μέσα σε ένα αυτοκίνητο.

Η ώρα περνούσε και άρχισε να σουρουπώνει για τα καλά. Έξω έκανε κρύο πια και η θάλασσα λυσσομανούσε. Οι ψαράδες έτρεχαν να βγάλουν τις βάρκες από την θάλασσα. Άρχισε να φυσάει και να ψιχαλίζει. Άναψαν και τα φώτα στο γεφυράκι.

Σελίδες