Πες μου αν είμαι μόνος όταν μου λένε δουλειά και προκοπή.
Για την αλήθεια μη σε μέλλει, θα στην πει η “Ανατροπή”.

Πες μου αν είμαι μόνος όταν βλέπω τη στολή,
να νιώθω πόνο αλησμόνητο και πάνω στην πλάτη το ραβδί.

Η λιτότητα που άνωθεν επιβάλλεται σήμερα στους Έλληνες πολίτες, εξορθολογικοποιείται μέσω του επιχειρήματος ότι με την καινούρια τάξη πραγμάτων δεν προάγεται πλέον ο «καλομαθημένος» τρόπος ζωής.

Ας υποθέσουμε ότι τα «ωριμάζω» και «μεγαλώνω» είναι ταυτόσημα, χωρίς στην ουσία καμία εννοιολογική αλλά και βιωματική διαφορά. Ή για να καλύψουμε τις περιοχές και των δυο αυτών συμβάντων, ας αποδώσουμε περιφραστικώς έστω, το σημείο τομής τους, με την έκφραση «ο χρόνος που περνά».

Το Σαββατοκύριακο στις 10 και 11 του Απρίλη, οι επίσημοι διαπραγματευτές για το κλίμα από τις κυβερνήσεις του κόσμου συναντήθηκαν στη Βόννη προσπαθώντας ... να ξαναβάλουν σε τροχιά τις συνομιλίες για παγκόσμια συμφωνία για την κλιματική αλλαγή μετά το ναυάγιο, την αποτυχία, της Κοπεγχάγης. Ελπίζω να είναι πιο ενδιαφέρουσα, πιο αποτελεσματική, πιο ελπιδοφόρα (όσο μπορεί να είναι), η Παγκόσμια Συνέλευση Κινημάτων και Πολιτών που πραγματοποιείται στην Κοτσαμπάμπα της Βολιβίας από τις 19 έως 22 Απριλίου.

Σάββατο μεσημέρι, ανηφορίζω τις δρομόσκαλές και τα πεζοδρομημένα σοκάκια του Μετς-Αθηνών. Μια παραδοσιακή συνοικία της Αθήνας με δικό της μοναδικό χαρακτήρα και προσωπικότητα.

Δεν είμαστε αφελείς. Δεν υπάρχει «καλό ταξίδι». Όλα, κάποια στιγμή, τελειώνουν εδώ. Κάποιοι ολοκληρώνουν την πορεία τους ενώ μερικοί δεν έχουν προλάβει να εκπληρώσουν τα σχέδια και να κλείσουν τις εκκρεμότητές τους. Το μόνο που αφήνουν πίσω είναι μια ανάμνηση, συνήθως γλυκιά, στα οικεία και αγαπημένα τους πρόσωπα.

Στον άδικο θάνατο – δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου από αστυνομικούς, όλη η ελληνική κοινωνία κινητοποιήθηκε και δικαίως εκείνες τις μέρες . Αντέδρασε δυναμικά βγαίνοντας την ίδια στιγμή στους δρόμους αποδοκιμάζοντας την κρατική βία, και εκφράζοντας την απαξίωση στο σύστημα και στο σαθρό αυτό πολιτικό κατεστημένο.

Λίγες μέρες πριν από το Πάσχα, μιλώντας με κάποιον στο τηλέφωνο, σχεδόν άγνωστο, με ρώτησε που θα πάω διακοπές. Είπα λοιπόν πως θα πάω στην Ικαρία, στο σπίτι μου. Κλείνοντας μου ευχήθηκε... και του χρόνου σπίτι σου! Άραγε να ξέρει τι σκέφτομαι; Μάλλον κάτι άλλο εννοούσε αλλά στο μυαλό μου ήρθε μόνο αυτό που τον τελευταίο καιρό πολύ συχνά μουρμουρίζω. Θα φύγω, στο λέω!

Είναι Δευτέρα βράδυ και στην αυλή του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου κάπου εκατό άνθρωποι πίνουν κρασί και συζητούν για την έκθεση φωτογραφίας που μόλις παρακολούθησαν.

Σελίδες