Στην Ικαρία το επίθετο Φουντούλης, εμφανίστηκε, στις αρχές του 1700, και απαντάται στο Καραβόσταμο, όπου υπάρχει και γειτονιά Φουντουλάτο. Από εκεί έφυγαν οι Φουντούληδες που υπάρχουν στη Χίο, στο Αϊβαλή και αλλού.

Ο Γεωργακόπουλος δεν είναι εύκολος. Δε δίνει συχνά συνεντεύξεις. Όμως αν κάποιος έχεις μπουχτήσει από τους φλύαρους μπαρμπάδες (ο χαρακτηρισμός "μπάρμπας" δεν έχει να κάνει με φύλο ή ηλικία) που έχουν κατακτήσει το δημόσιο λόγο του τόπου ως «ικαριολόγοι»

Μ’ αυτά και με εκείνα μπήκαμε στον Ιούνιο, σκεφτήκαμε πως κοντεύει το καλοκαίρι και θα φανούν οι ξένοι. Ήρθε η ώρα να βάλουμε τα καλά μας, να θυμηθούμε ότι η πρόσοψη θέλει βάψιμο, να θυμηθούμε ότι οι πυροσβεστήρες έληξαν και θέλουν αναγόμωση, να θυμηθούμε να χορτοκόψουμε κι εκειδά δίπλα, στο χωράφι που παρκάρουν, να μην πάρει και καμιά φωτιά.

Θα το ομολογήσω. Έχω μια εγγενή και αυθόρμητη επιφύλαξη απέναντι στις διασκευές. Όλων των ειδών τις διασκευές. Στη μουσική, στον κινηματογράφο (δηλαδή, πες μου, ποιος ο λόγος να ξαναγυρίσεις τα Φτερά του Έρωτα ή το Ψυχώ, πάμε καλά;), στα βιβλία, παντού. Ίσως είναι θέμα επαγγελματικής διαστροφής, αυτού του υπέρμετρου προστατευτισμού που τρέφουν...

Μια ιστορία για τον Άγγελο Τσαντέ, τον Αγγελή και τον Εμμανουήλ Δρόσο, το Μανολάκι.

Από το 1900 μέχρι το 2000 έγιναν όλα. Όσα δεν μπορούσε να φανταστεί άνθρωπος. Ελευθερωθήκαμε από τους Τούρκους. Ήρθαν στην Ικαρία τα σπίρτα, ήρθε το πετρέλαιο, το γραμμόφωνο, το ράδιο, ήρθε και η βιομηχανική επανάσταση. Ήρθε η “Ηλεκτρική” στον Άγιο. Ήρθαν οι κούρσες, άνοιξαν αμαξωτοί.

Το δρομολόγιο έλεγε ότι πιάνει Καρκινάγρι. Το προτιμούσαμε σαφώς, μιας και το χωριό μας το Τραπάλου, συνορεύει. Το ταξίδι ατελείωτο και ιδιαίτερα τρανταχτό. Έμοιαζε με Κυριακή σε λούνα παρκ εγκλωβισμένος όμως στο ταψί.

Δεν ξέρω για σας, αλλά εμείς όταν ήμασταν μικρά, τα γλυκά, τις καραμέλες, τις σοκοφρέτες, τα γαριδάκια και τα λοιπά υπέροχα σκατολοΐδια, τα βλέπαμε με το κιάλι.

Όταν ήμουν μικρός και λέγανε την SevenUp «λεμονίτα», εγώ διόρθωνα: «Ε όχι και λεμονίτα. Λεμονάδα! Λεμονίτα είναι αυτή του Κέφαλου».

Ειδήσεις λυπηρές, πολλές τον τελευταίο καιρό, καταγραφές μιας ταραγμένης εποχής. Ιστορίες και για νεαρά άτομα που δοκιμάστηκαν κι απελπισμένα έστειλαν με τις αποφάσεις τους αθώες ψυχές στον Άδη...
Ιστορίες που ξεπερνούν την πραγματικότητα. Να, σαν κι αυτήν που ακολουθεί.

Οι Ικαριώτες έμαθαν από πολύ παλιά να κρύβονται, όχι από δειλία, αλλά επειδή ήθελαν να έχουν μια ήρεμη ζωή, προστατευμένοι από κάθε πιθανή απειλή. Φαίνεται πως δεν είχε φτάσει ακόμα η ώρα του Ικαριώτη, με το άγριο και ελεύθερο πνεύμα, να αντιμετωπίσει στα ίσια τον εχθρό, όπως έκανε αργότερα.

Σελίδες