ikariamag | ελεύθερες πτήσεις - φιλοξενούμενες πένες

φιλοξενούμενες πένες

Αναρωτιόμουν πάντα..γιατί ένας Ίκαρος να κείτεται στη γη της Σικελίας; Έλεγα ότι η θάλασσα, αυτή που χωρίζει, ενώνει κιόλας, κι εδώ, στον Ακράγαντα, στη θάλασσα αυτή των ναών και με τη θάλασσα νότιο προπύργιο της κοιλάδας, ακόμα κι εδώ ταιριάζει.

Ο Ιούνιος έχει μπει για τα καλά και οι ζέστες έχουν ήδη αρχίσει να εμφανίζονται στην Αθήνα με τα 30άρια να μας ταλαιπωρούν ακόμα περισσότερο. Η αρχή του καλοκαιριού λοιπόν με βρίσκει στην Αθήνα καθώς ως φοιτήτρια διαβάζω και εγώ για την καλοκαιρινή εξεταστική. Κάπου ανάμεσα στις σημειώσεις μου και στην όλη αναστάτωση που επικρατεί κάθε φορά κατά την διάρκεια της εξεταστικής, το μάτι μου πέφτει σε μια φωτογραφία που είχα τραβήξει πέρυσι στο νησί μου,την Ικαρία. Αν και η καταγωγή μου είναι από τον Πόντο, το νησί αυτό το αγάπησα από την αρχή, λες και οι ρίζες μου είναι από εκεί.

Μεσάνυχτα. Τα φώτα σβήνουν. Σκοτάδι. Μια φλούδα φεγγάρι μόνο. Μια δοξαριά από βιολί κι αμέσως μετά η τσαμπούνα. Τρεις φωτιές ανάβουν και τις ταΐζουν με μαγιάτικα στεφάνια. Νέοι και γέροι πηδούν τη φωτιά, ένας ένας ή και ανά δύο, παλικάρια γεμάτα ορμή και πάθος για ζωή, κοπέλες που περιμένουν την προφητεία του κλήδονα. Οι φλόγες υψώνονται θυσία στον ουρανό και σμίγουν με τις μυρωδιές του νησιού. Κι ο Διόνυσος πιάνεται απ’ τους ώμους με τον Αϊ – Γιάννη και χορεύουν τον Ικαριώτικο.

Η ιστορία που θα σας πω είναι πέρα για πέρα αληθινή και επίσης είναι η πρώτη φορά που θα μιλήσω γι' αυτήν ύστερα από 25 χρόνια. Ονομάζομαι Βαγγέλης και είμαι από την Αθήνα Η πρώτη μου επαφή με το νησί έγινε τυχαία, όταν ήμουν 17 χρονών, από έναν παιδικό φίλο που πήγαινε διακοπές με την γιαγιά του στα Θέρμα κάθε καλοκαίρι λόγω λουτρών και μου πρότεινε αν ήθελα να περάσω λίγες μέρες μαζί τους. Δεν είχα οικονομικό πρόβλημα. Πήγαινα στον ΟΑΕΔ σχολείο και έκανα την πρακτική μου στην ΕΑΒ ταυτόχρονα, οπότε είχα τα λεφτά μου.

Πάσχω από αναβλητικότητα. Οξείας μορφής. Και, ως λογικό παρελκόμενο, ασχολούμαι με τις υποχρεώσεις μου την ύστατη στιγμή, λίγο ακριβώς πριν το deadline που λένε και στο χωριό μου. Στην φοιτητική μου ζωή έχω βιώσει αρκετές τέτοιες περιστάσεις, και καθεμιά ορκίζομαι πως θα είναι η τελευταία, πως την επομένη φορά θα ξεκινήσω από νωρίς και θα παρκάρω νωρίς. Η μονή φορά όμως που αυτό δεν είναι τόσο προβληματικό, είναι κάθε χρόνο τέτοια εποχή.

Άνοιξη γιατί δεν αντέχω! Η εποχή του χρόνου που σου παίρνει τα μυαλά. Και στην πόλη και στο χωριό. Στο χωριό ακόμα περισσότερο γιατί δεν οργιάζει μόνο ο εσωτερικός σου κόσμος αλλά και ο εξωτερικός. Κι αυτό που λέμε δεν σε χωράει ο τόπος, κάθε άλλο παρά αληθινό είναι.

Ήταν νέα και ντελικάτη, γύρω στα 28. Με κοντοκουρεμένο ξανθό μαλλί αμυγδαλωτά σπιρτόζικα μάτια, λεπτοκαμωμένο κορμί που ανέδυε πάθος για ζωή και λεπτά καλλιτεχνικά δάχτυλα. Αγαπούσε τη μοναξιά, τα ταξίδια και τη θάλασσα, Διέθετε δημιουργική φαντασία μα και ατίθαση αγάπη για τη μουσική και το χορό. Οταν χόρευε μεταμορφωνόταν από σταλαγματιά σε χείμαρρο.

Η ώρα οχτώ και εγώ τρέχω να αλλάξω κανάλι ή να κλείσω την τηλεόραση. Να την αφήσω ανοιχτή; Για να τρομάξω το παιδί μου; Στις τελευταίες εικόνες στο δελτίο ειδήσεων, τον παρατήρησα ότι είχε αφήσει το αεροπλανάκι του στο πάτωμα και με τρόμο κοιτούσε τις εικόνες από τους πρόσφυγες γαντζωμένους στα σύρματα με δάκρυα στα μάτια και εγώ παρακαλούσα μέσα μου να δώσει μια στο παιχνίδι του και να το σηκώσει στον αέρα.

Και ήρθε η ώρα που έσβησαν τα φώτα στις κολώνες και άναψαν τις φωτιές. Τα μικρά σωρουδάκια απο πρωτομαγιάτικα στεφάνια και προσανάματα ξεκίνησαν να καίγονται και φώτισαν όλη την πίστα μ' ένα γλυκό διακριτικό φως. Και ξεκίνησε και το βιολί να παίζει τον Ικαριώτικο, γιατί πως θα ξεκινούσε αυτή η τελετή ''μυσταγωγίας'', έξω απο το εκκλησάκι του Άη Γιάννη, στις Ράχες, χωρίς τον Ικαριώτικο; Άλλοι μαζεύτηκαν γύρω απο τις φωτιές και άλλοι έτρεξαν στην πίστα.

Η Γιωργούλα είναι μικροπαντρεμένη με μωρό στην αγκαλιά. Ερωτευμένη με τον άντρα της, εκείνα τα δύσκολα χρόνια της ανέχειας και της έλλειψης εργασίας στο μικρό μας νησί.

Σελίδες