ikariamag | ελεύθερες πτήσεις - φιλοξενούμενες πένες

φιλοξενούμενες πένες

28/07/2014 - 00:56Δράκανο

Μετά το κολαστήριο της Μυκόνου, βρίσκομαι επιτέλους στον Ικάριο παράδεισό μου. Έφτασα στο νησί πάνω στην ανατολή· εύχομαι αυτή η εμπειρία να φέρει και τη δικιά μου… Τόσο καιρό μακριά απ’ το Πνεύμα, που με την πρώτη ευκαιρία φτέρωσε αυθόρμητα μόνο του μέσα απ’ το λυχνάρι μου.

22/07/2014 - 14:20Αντίστροφα.

Είναι μέρες σαν τη σημερινή, μια τυχαία Τρίτη που ξυπνάς από τα τζιτζίκια νωρίτερα από το ξυπνητήρι σου. Ανοίγεις την μπαλκονόπορτα μισοξύπνιος, τεντώνοντας το κορμί σου να ισιώσει απο την κακουχία ενος ανήσυχου ύπνου.

Διαβάζοντας κάθε μέρα τις ελεύθερες πτήσεις, κόλλησα με αυτές που εκφράζουν σκέψεις για το νησί. Μα δεν είναι μόνο σκέψεις. Είναι κατάθεση ψυχής από τον καθένα που ελεύθερα φτερώνει ή φτέρωσε έστω για λίγο σε αυτό τον βράχο.

Πάνε τώρα 8 χρόνια από το τελευταίο μου καλοκαίρι στο νησί! Δεν κατάγομαι από εκεί , είχα την τύχη να γνωρίσω φίλες που με έφεραν σε επαφή με την Ικαρία! Έτσι λοιπόν φιλοξενήθηκα στο νησί ‘‘ ουκ ολίγα καλοκαίρια ’’… Γιατί βέβαια μετά την πρώτη φορά , ο έρωτας ήταν τόσο δυνατός που δεν έσβηνε! Ο έρωτας για το νησί εννοώ…

Τα τελευταία χρόνια η Ικαρία γίνεται όλο και πιο συχνά αντικείμενο συζήτησης τόσο στα ΜΜΕ όσο και στις παρέες που αναζητούν να ζήσουν το κάτι μοναδικό. Από τον Θανάση Τσαλταμπάση στο “ευτυχισμένοι μαζί” εως το αυτοκόλλητο I

Η αλήθεια είναι ότι ο επόμενος Δήμος πρέπει να ενδυναμώσει και εξωκομματικούς ή αλλο-κομματικούς ανθρώπους να προσφέρουν. Μέχρι τώρα δυστυχώς έχουμε σχετικά ολοκληρωτικά μοντέλα, που εργάζονται πάνω σε συγκεκριμένες "αυτονόητες" διεκπεραιώσεις του συνηθισμένου δημοτικού "καθηκοντολογίου".

Στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές της 18ης Μαΐου στον Δήμο Ικαρίας, επέλεξα να συμμετέχω στο ψηφοδέλτιο της Πανικαριακής Ενότητας Αλλαγής με τον σημερινό Δήμαρχο Χρήστο Σταυρινάδη. Στην επιλογή μου αυτή κατέληξα διότι θέλω να πάρω πιο ενεργό μέρος στην διαχείριση των προβλημάτων του τόπου μου, με άμεσο και πρακτικό τρόπο. Τόσο στην γενική διαχείριση των κοινών όσο και μέσα από την συμβολή μου σε μια σειρά συγκεκριμένα θέματα που απαιτούν προσωπική εμπλοκή και καλή γνώση του αντικειμένου.

Μόλις και μετά βίας μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου στην ηλικιά των δεκατριών ετών. Αλλά θυμάμαι καλά τον δάσκαλό μου. Ένας νεαρός άνδρας, μάλλον γύρω στα τριάντα του. Δεν μπορώ να θυμηθώ ποιό μάθημα μας έκανε, αλλά μπορώ να θυμηθώ τι μας είπε: «Δεν μπορείτε να επαναπαύεστε αν επιθυμείτε να ζείτε σε μια δημοκρατία.

Πριν 50 ίσως χρονια, η κυρά Αργυρώ, η δασκάλα φύτεψε μαζί με τους μαθητές της, πεύκα σε όλο τον λόφο «Καστελι», γύρω από το σχολείο των Βρακώδων. Για το καλό του χωριού.

Έχει βραδιάσει. Κρατάω ένα μπουκάλι κρασί κόκκινο στο χέρι και κάθομαι σε μια ακρούλα ενός ξύλινου πάγκου. Γύρω μου όσο μπορώ να δω είναι κάπου στα χίλια άτομα καθιστά και άλλοι τόσοι περιφέρονται σε όλο το χώρο. Μπουκάλια με κρασί σαν το δικό μου είναι παντού. Όρτσα τα χέρια με ποτήρια γεμάτα και τα μπουκάλια αδειάζουν. Αδειάζουν ταυτόχρονα. Είναι ο δικός τους χορός. Ο πρώτος χορός. Ένας χορός προετοιμασίας γι’ αυτό που θα ακολουθήσει.

Σελίδες