ikariamag | ελεύθερες πτήσεις - φιλοξενούμενες πένες

φιλοξενούμενες πένες

Και κατεβαίνω την Παρασκευή στον Άγιο, το μεγαλο εμπορικό κέντρο που λέει και η μάνα μου, για τον συνηθισμένο και απαραίτητο καφέ και ακούω ομιλίες υπέρ του όχι!

Η Ικαρία γνωστή για τα πανηγύρια της το καλοκαίρι, τον Ίκαρο και για τους αιωνόβιους ανθρώπους της και τα μυστικά της ικαριώτικης μακροζωίας, αποτέλεσε για μένα πρόσκληση να την επισκεφθώ.

Στην Ικαρία βρήκα μια «Γη του επαναλαμβανόμενου τσιμπήματος», όπως είναι και ο τίτλος ενός βιβλίου του Ιταλού ανθρωπολόγου Ερνέστο Ντε Μαρτίνο, πάνω σε μια εθνογραφική έρευνα για τα τελετουργικά και τους χορούς των αγροτών της νότιας Ιταλίας.

Το 2002 πήγα διακοπές στην Ικαρία. Πέρασα ένα απόγευμα στο Καραβόσταμο στο σπίτι του φίλου μου του Γιώργου. Η γιαγιά του, η κυρία Ειρήνη μας έψησε ελληνικό καφέ και μας είπε πολλές ιστορίες για το νησί και για τα βάσανα τους μέσα στον χρόνο. Μία από τις ιστορίες που είπε ήταν η εξής:

Ανάμεσα στα πνιγμένα στην φυσική χλωρίδα σοκάκια της Ικαρίας, ξετρυπώνει κανείς και το Λαογραφικό της Μουσείο. Σ’ έναν κόσμο χαμένο στην τεχνολογία και τους αυτοματισμούς, ο επισκέπτης μπορεί να βρει από την είσοδό του ακόμη στην αυλή του Μουσείου, δείγματα της εφευρετικότητας των Ικαριωτών που σε κάνουν να θαυμάζεις την όρεξη και την εξυπνάδα που εξέφραζαν με τις κατασκευές τους, με πολλές να φτάνουν ακόμη και εκατοντάδες χρόνια πριν.

Το νησί μας η Ικαρία, έχει αδιαμφισβήτητα ένα πλούσιο και ιδιαίτερης ομορφιάς φυσικό περιβάλλον. Σημαντικό στοιχείο σ αυτό αποτελεί η ύπαρξη του δάσους και των δασικών εν γένει εκτάσεων. Το κυρίαρχο δασοπονικό είδος είναι η τραχεία πεύκη (Pinus brutia) που σχηματίζει εκτεταμένες συστάδες με υπόροφο από αείφυλλα πλατύφυλλα κυρίως στο κεντρικό και βορειοδυτικό τμήμα του νησιού.Στο ανατολικό τμήμα κυριαρχούν οι δασικές εκτάσεις αειφύλλων πλατυφύλλων.

Λίγα λόγια για την πρώτη παράσταση «ΙΚΑΡΙΑ το νησί των θεών», αρκετές ώρες μετά το τέλος της, σε μια προσπάθεια να καταλαγιάσει ο αρχικός ενθουσιασμός.

Μία σύντομη περιήγηση στους περιφεριακούς, ακριτικούς δρόμους του νησιού μας αφήνει μονάχα πικρία και απογοήτευση. Στην Ικαρία του 2015 και μετά από αρκετές μηνύσεις με μια αθωωτική και μία καταδικαστική με αναστολή πάντα απόφαση (6 μηνών) αλλά και διάφορες εκστρατείες ενημέρωσης, βλέπουμε δεκάδες τετράποδα αλυσοδεμένα μοναχά τους μερόνυχτα στο κρύο και τις βροχές να υπομένουν καρτερικά τον θάνατό τους.

Κατάγομαι από το νησί μας, και παρόλο που έχω μεγαλώσει στην Αθήνα, έχω ζήσει μεγάλο μέρος της ζωής μου στην Ικαρία. Από τα καλοκαίρια των παιδικών μου χρόνων, μέχρι και σήμερα, που ο ίδιος έχω μάθει την 6χρονη κόρη μου να αγαπά κάθε γωνιά της Ικαριάς.

Με αφορμή τα πρόσφατα σεμινάρια του κέντρου δια βίου μάθησης του δήμου Ικαρίας, με ποικίλη θεματολογία όπως “αστικοί” λαχανόκηποι και νέες “εναλλακτικές” καλλιέργεις ( ιπποφαές, στέβια) επανήλθαν στο μυαλό μου σκέψεις σχετικά με την ολική έλλειψη σχεδιασμού της αγροτικής παραγωγής της Ικαρίας που αντανακλάται και στη μνημειώδη αστοχία των θεματικών των παραπάνω σεμιναρίων.

Σελίδες