ikariamag | ελεύθερες πτήσεις - φιλοξενούμενες πένες

φιλοξενούμενες πένες

Τα τελευταία χρόνια η Ικαρία γίνεται όλο και πιο συχνά αντικείμενο συζήτησης τόσο στα ΜΜΕ όσο και στις παρέες που αναζητούν να ζήσουν το κάτι μοναδικό. Από τον Θανάση Τσαλταμπάση στο “ευτυχισμένοι μαζί” εως το αυτοκόλλητο I

Η αλήθεια είναι ότι ο επόμενος Δήμος πρέπει να ενδυναμώσει και εξωκομματικούς ή αλλο-κομματικούς ανθρώπους να προσφέρουν. Μέχρι τώρα δυστυχώς έχουμε σχετικά ολοκληρωτικά μοντέλα, που εργάζονται πάνω σε συγκεκριμένες "αυτονόητες" διεκπεραιώσεις του συνηθισμένου δημοτικού "καθηκοντολογίου".

Στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές της 18ης Μαΐου στον Δήμο Ικαρίας, επέλεξα να συμμετέχω στο ψηφοδέλτιο της Πανικαριακής Ενότητας Αλλαγής με τον σημερινό Δήμαρχο Χρήστο Σταυρινάδη. Στην επιλογή μου αυτή κατέληξα διότι θέλω να πάρω πιο ενεργό μέρος στην διαχείριση των προβλημάτων του τόπου μου, με άμεσο και πρακτικό τρόπο. Τόσο στην γενική διαχείριση των κοινών όσο και μέσα από την συμβολή μου σε μια σειρά συγκεκριμένα θέματα που απαιτούν προσωπική εμπλοκή και καλή γνώση του αντικειμένου.

Μόλις και μετά βίας μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου στην ηλικιά των δεκατριών ετών. Αλλά θυμάμαι καλά τον δάσκαλό μου. Ένας νεαρός άνδρας, μάλλον γύρω στα τριάντα του. Δεν μπορώ να θυμηθώ ποιό μάθημα μας έκανε, αλλά μπορώ να θυμηθώ τι μας είπε: «Δεν μπορείτε να επαναπαύεστε αν επιθυμείτε να ζείτε σε μια δημοκρατία.

Πριν 50 ίσως χρονια, η κυρά Αργυρώ, η δασκάλα φύτεψε μαζί με τους μαθητές της, πεύκα σε όλο τον λόφο «Καστελι», γύρω από το σχολείο των Βρακώδων. Για το καλό του χωριού.

Έχει βραδιάσει. Κρατάω ένα μπουκάλι κρασί κόκκινο στο χέρι και κάθομαι σε μια ακρούλα ενός ξύλινου πάγκου. Γύρω μου όσο μπορώ να δω είναι κάπου στα χίλια άτομα καθιστά και άλλοι τόσοι περιφέρονται σε όλο το χώρο. Μπουκάλια με κρασί σαν το δικό μου είναι παντού. Όρτσα τα χέρια με ποτήρια γεμάτα και τα μπουκάλια αδειάζουν. Αδειάζουν ταυτόχρονα. Είναι ο δικός τους χορός. Ο πρώτος χορός. Ένας χορός προετοιμασίας γι’ αυτό που θα ακολουθήσει.

Σαν πλωτή εξέδρα, στο μουράγιο, ένα βιολί, μία φωνή και πίσω πλήκτρα. Σκοτεινιά, το ροζ, το κίτρινο, το λευκό, τα κοριτσίστικα φουστανάκια, στριφογυρίζουν και χωρίς ήχο, πυγολαμπίδες χαρωπές. Στα λίγα σκαλιά οι σκιές αμφιθεατρικά στημένες, στα πασσαλόπληκτα ταβερνάκια ψηλά, οι θαμώνες αρχίζουν να τυλίγονται με στο διάφανο ύφασμα της μουσικής που χορεύει προκλητικά γύρω τριγύρω.

Ο Βενετός ναυτικός, Bartolomeo –πιθανότατα ονομαζόμενος Bartolomeo Zamberti ή κατ’ άλλους ο Bartolomeo Turco, ο φίλος του Λεονάρντο Ντα Βίντσι– δημοσίευσε την πρώτη έντυπη συλλογή με ναυτικούς νησιωτικούς χάρτες (isolario).

Όλοι ερχόμαστε αντιμέτωποι με την απώλεια. Μία, δύο ή και περισσότερες φορές. Ίσως πιστεύεις ότι δεν θα συμβεί σε σένα, μέχρι που συμβαίνει. Η ειρωνεία είναι ότι συχνά πυκνά σκέφτεσαι για τη ζωή, πόσο σύντομη μπορεί να είναι και αν θα προλάβεις να κάνεις όλα όσα θέλεις, να γίνεις ο μοναδικός άνθρωπος στον πλανήτη χωρίς απωθημένα!

...και πήγα επίσκεψη στη γιαγιά φιλενάδα μου, κα. Φ. Με κέρασε το κλασικό τσιπουράκι, το διορθώνει μόνη της να σημειώσουμε, και στη συνέχεια αρχίσαμε το κουτσομπολιό. Εκεί μέσα στα πολλά που λέγαμε, θυμήθηκε και τη θειά της απ’ το Χρυσόστομο.

Σελίδες