ikariamag | ελεύθερες πτήσεις - φιλοξενούμενες πένες

φιλοξενούμενες πένες

Ως θεσμός τα πανηγύρια μας ολοένα και περισσότερο τείνουν να αγνοήσουν την κοινωνική τους πλευρά και περισσότερο αποβλέπουν στην επίτευξη οικονομικού κέρδους.

Κοίτα πώς τα φέρνει η ζωή... Βρίσκομαι στο νησί μου...Που τόσα χρόνια, ήθελα να επιστρέψω και δεν το τολμούσα. Δεν είχε βρεθεί, για καιρό, η σωστή αφορμή. Ώσπου η αγάπη, με έφερε στη πατρίδα μου! Γιατί η αγάπη μου, είναι από τη Ικαρία... Ναι... Ναι...Μου το φύλαγε, η ζωή, σαν άσσο στο μανίκι... Μια έκπληξη της πόλης, που ποτέ δεν φαντάστηκα.

Άτιμη μοίρα που άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους ρίχνεις στις ξένες παραλίες κάτω από τα αστέρια… Αφού σε χτύπησεν η κρίση και σε ανάγκασαν οι συνθήκες φτάνοντάς σε στο αμήν δεν άντεξες… Είπες, «φέτος μπάνια του λαού ίσον ελεύθερο κάμπινγκ». Η απόφαση σου ελήθφη και μαζί σου όλοι η Ελλάδα φέτος φρι. Δηλαδής ελεύθερο…

Έχω επιστρέψει Αθήνα..Την πρώτη ξενέρα την τρώω στο λιμάνι του Πειραιά. 2 π.μ και το «Νήσος Μύκονος» κατεβάζει επιβάτες. Ξαφνικά νιώθω ασφυξία και ο αέρας, έστω αυτός ο μολυσμένος, δεν μου φτάνει. Λες και όλη η βρώμα του κόσμου μαζεύτηκε ξαφνικά σ αυτό εδώ το λιμάνι. Κοιτάζω από το κατάστρωμα τον κόσμο που βιάζεται να βγει. Μα που πάνε;

Κάθε Σεπτέμβρης μια νέα αρχή. Αυτόν το Σεπτέμβρη περισσότερο από ποτέ. Όχι καταναγκαστικά, μόνο αν πράγματι το έχεις ανάγκη. Φταίει η κρίση, τα οικονομικά σου που παίρνουν την κάτω βόλτα, οι φίλοι που φεύγουν μακριά, οι νησιώτικες διακοπές που δεν πρόλαβες φέτος να πραγματοποιήσεις, τα τριάντα σου χρόνια που σου ζητάνε και που τους ζητάς;

28/07/2014 - 00:56Δράκανο

Μετά το κολαστήριο της Μυκόνου, βρίσκομαι επιτέλους στον Ικάριο παράδεισό μου. Έφτασα στο νησί πάνω στην ανατολή· εύχομαι αυτή η εμπειρία να φέρει και τη δικιά μου… Τόσο καιρό μακριά απ’ το Πνεύμα, που με την πρώτη ευκαιρία φτέρωσε αυθόρμητα μόνο του μέσα απ’ το λυχνάρι μου.

22/07/2014 - 14:20Αντίστροφα.

Είναι μέρες σαν τη σημερινή, μια τυχαία Τρίτη που ξυπνάς από τα τζιτζίκια νωρίτερα από το ξυπνητήρι σου. Ανοίγεις την μπαλκονόπορτα μισοξύπνιος, τεντώνοντας το κορμί σου να ισιώσει απο την κακουχία ενος ανήσυχου ύπνου.

Διαβάζοντας κάθε μέρα τις ελεύθερες πτήσεις, κόλλησα με αυτές που εκφράζουν σκέψεις για το νησί. Μα δεν είναι μόνο σκέψεις. Είναι κατάθεση ψυχής από τον καθένα που ελεύθερα φτερώνει ή φτέρωσε έστω για λίγο σε αυτό τον βράχο.

Πάνε τώρα 8 χρόνια από το τελευταίο μου καλοκαίρι στο νησί! Δεν κατάγομαι από εκεί , είχα την τύχη να γνωρίσω φίλες που με έφεραν σε επαφή με την Ικαρία! Έτσι λοιπόν φιλοξενήθηκα στο νησί ‘‘ ουκ ολίγα καλοκαίρια ’’… Γιατί βέβαια μετά την πρώτη φορά , ο έρωτας ήταν τόσο δυνατός που δεν έσβηνε! Ο έρωτας για το νησί εννοώ…

Τα τελευταία χρόνια η Ικαρία γίνεται όλο και πιο συχνά αντικείμενο συζήτησης τόσο στα ΜΜΕ όσο και στις παρέες που αναζητούν να ζήσουν το κάτι μοναδικό. Από τον Θανάση Τσαλταμπάση στο “ευτυχισμένοι μαζί” εως το αυτοκόλλητο I

Σελίδες