Ήταν εκείνη η στιγμή, μέσα σ’ ένα forum στα γραφεία της εταιρείας στη Συγγρού, σε μια μεγάλη αίθουσα, όπου ο crew manager πήρε τον λόγο με τρόπο που προμήνυε την κατάληξη μου:

16/08/2017 - 13:24Τα σύκα

Αλήθεια, αν σου έλεγαν να βρεις τη γεύση του καλοκαιριού, ποια θα σου ερχόταν πρώτη να πεις; Εγω θα έλεγα σύκο. Μα θα μου πεις γιατί όχι καρπούζι, γιατί όχι πεπόνι, ροδάκινο ή σταφύλι; Γιατί όχι άλλα τόσα....ναι οκ.

Θα έλεγα σύκο και δεν το παίρνω πίσω ό,τι κι αν πεις και θα σου εξηγήσω αμέσως το γιατί:

Τελευταία γκρινιάζω πολύ. Πολλές φορές μου φταίνε όλα και όλοι. Με βεβαιωμένα πλέον συμπτώματα γεροντοκορισμού και το αξίωμα πως τα ξέρω όλα, τα βάζω και με τους διοργανωτές των πανηγυριών.

«Χόρτα με λεμόνι, θα της τα πας που της αρέσουν; Μόλις τα έβρασα». Το κοριτσάκι πήρε το πιάτο κι απομακρύνθηκε κάτω απ’ τον καυτό ήλιο του καλοκαιριού. Περπάτησε για λίγη ώρα στο χωματόδρομο έως εκεί που ξεκινούσε το μονοπάτι για το σπίτι. Το κοίταξε από χαμηλά, πέτρινο ασοβάτιστο με πύργο. Χωρίς ίχνη ζωής. Τράβηξε μια βαθιά ανάσα, όσο γινότανε, παραμέρισε με το μικρό της χέρι τα κλαδιά και άρχισε να ανηφορίζει μέσα στο δάσος. Έφτασε στην ερειπωμένη αυλή, σκαρφάλωσε τα σκαλοπάτια και την φώναξε: «Ειρήνη;»

Κάτι το αμπέλι, κάτι τα ποτίσματα στον κήπο, δεν προλαβαίνω να κάνω και πολλά. Σήμερα λοιπόν, αφού τα έβαλα στη σειρά από το χάραμα, σκέφτηκα να κάνω μια βόλτα στα Θέρμα να δω μερικούς φίλους. Έφτασα μεσημέρι για μια κρύα μπύρα, είχα και περιέργεια να δω τι κόσμος ζάλει, ποιοτικά και ποσοτικά.

Εντάξει, η αλήθεια είναι πως συνήθως τους πρωτάρηδες τους προειδοποιούμε - εγώ τουλάχιστον! Απλώς η υπερβολική αγάπη μας για το νησί και τις καταστάσεις που εμείς βιώνουμε -όπως τις βιώνουμε λαμβάνοντας υπόψη αυτή την αγάπη- μάλλον περιγράφουν έναν τόπο μαγικό (που φυσικά είναι!) και κάπου εκεί χάνεται η μεταδοτικότητα για τις όποιες περιστάσεις «ασυμβατότητας» μπορεί να βιώσει ένας νεόφερτος!

Κάνοντας συχνά τον τελευταίο καιρό την διαδρομή Εύδηλο - Αρμενιστή, με στεναχωρεί το γεγονός ότι αντικρίζω στο δρόμο πολλά πατημένα νεκρά φίδια.

Ποτέ μου δεν έμαθα να παίζω τον Καριώτικο. Βιολί από 7 χρονών, 8 χρόνια κλασικό ωδείο, 5 παραδοσιακό στη σχολή του Μεγάλου Δασκάλου Αριστείδη Μόσχου και δεν κατάφερα ούτε μια φορά να ικανοποιήσω οικογένεια και φίλους που ανυπομονούσαν να ακούσουν από τα χεράκια μου

Η Τούλα ήταν αυτό που θα λέγαμε ένα λαϊκό κορίτσι. Με τα φουστανάκια του, τα τακουνάκια του και την ελαφρότητά του, το τσαγανό και την τσαχπινιά του, το λικνιστό του περπάτημα, τη ρέουσα κίνηση στους γοφούς γεμάτη υποσχέσεις, σωστή φρεγάτα.

Τις προάλλες που είχε καύσωνα εμφανίστηκε άξαφνα μια κοπελίτσα από το γραφείο σε κακό χάλι· ζαλάδες, τάση για εμετό, πονοκέφαλος. Είχε περπατήσει κάμποσο για να φτάσει μέσα στη ζέστη. Της δώσαμε ντεπόν και νερό, τη βάλαμε στο δροσερότερο κλιματιστικό, κι όταν συνήλθε κάπως, της έβαλα λίγο πάγο επιπλέον· ψυχολογικό κυρίως.

Σελίδες