Εκείνος θα’ταν 20 κι εκείνη, κάπου εκεί. Εκείνος ζούσε στο νησί. Εκείνη ήταν δεύτερη γενιά Αμερικάνα, αλλά αισθανόταν το νησί πατρίδα. Ήταν καλοκαίρι. Γνωρίστηκαν στο καφενείο. Κοιτάχτηκαν, χαμογέλασαν, αγγίχτηκαν, αντάλλαξαν γλυκόλογα...

Οι φίλοι μιλούσαν για Ικαρία, για αυτοδιαχειριζόμενα κάμπινγκ, για το Να, για τη χαλαρή ατμόσφαιρα, κι εγώ με τον Σον, τον Ολλανδό συνταξιδιώτη μου για πάνω από 30 χρόνια, στην Ελλάδα κι έξω, κουνούσαμε το κεφάλι και λέγαμε "τσκ… τσκ… Σαν τους Φούρνους…!"

Η αλήθεια είναι, και θέλω να το ομολογήσω αυτό, ακόμα κι αν θεωρηθεί από κάποιους αταίριαστο στο προφίλ του μέσου μόνιμου Ικαριώτη, ότι αρκετες φορές κυριεύομαι από άγχος. Όσο κι αν χαλάω τη γραφικότητα μου λοιπον, ως καριωτινα ανέμελη και χαλαρή, και αντί να τριγυρίζω με ατημέλητα μαλλιά και μποέμ ρούχα, μ’ ένα ποτήρι κρασί και ένα στριφτό τσιγάρο, σχολιάζοντας αποφθέγματα ζωής και σοφίας, να χορεύω και να πίνω κρασάκι σαν να μην υπάρχει αύριο, εγώ αντιθέτως παλεύω με άγχος και φοβίες.

Σήμερα, 15 Μαρτίου, σύμφωνα με τη δήλωση του Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων Βαγγέλη Αποστόλου ξεκινούν οι δηλώσεις ΟΣΔΕ 2017 με δίμηνη διάρκεια υποβολής έως τις 15 Μαίου. Για το λόγο αυτό, οι φορείς υποβοήθησης των γεωργών προετοιμάζονται πυρετοδώς να υποδεχθούν στο σύστημα Ενιαίας Αίτησης Ενίσχυσης (ΕΑΕ2017) και να ολοκληρώσουν επιτυχώς εκατοντάδες αιτήσεις στο Νομό Σάμου και την Ικαρία.

Δε θυμάμαι πού πρωτογνωριστήκαμε με τον Ηλία. Δεν πάνε δα και τόσα πολλά χρόνια αλλά είναι που κάνει τόσα πολλά και διαφορετικά πράγματα. Δεν τον προλαβαίνεις. Από αρχισυνταξία σε εκπομπές μαγειρικής και stand up comedy μέχρι εκπομπές στο Youtube και συγγραφή. Και στο τελευταίο ακόμα, τη συγγραφή, πάλι τόσα πολλά και διαφορετικά πράγματα κάνει: Το πρώτο του βιβλίο ήταν για το ελληνικό γιαούρτι ενώ το δεύτερο, το «Κάτι χαμογελάει στις σκιές» για το οποίο ήθελα να βρεθούμε να τα πούμε, έχει «δεκαεπτά παράξενες, ατμοσφαιρικές, χιουμοριστικές, ενοχλητικές, σκοτεινές ιστορίες για όσους χαμογελούν στις σκιές.”

Κάποιες φορές ξυπνάς ένα πρωί, αφήνεις τα παιδιά σου στο σχολείο, πας στη δουλειά σου μ’έναν καφέ στο χέρι, χαιρετάς τους συναδέλφους σου, ξεκινάς τα καθημερινά σου. Νιώθεις μια ενόχληση, στην αρχή μικρή, ανεπαίσθητη, ανάξια λόγου και ανησυχίας. Γίνεται εντονότερη όσο τα λεπτά περνούν. Λες, δε θά ‘ναι τίποτα, και αυτό θα περάσει. Συνεχίζεις τα καθημερινά, κάνοντας πως δε συμβαίνει τίποτα,η δουλειά δεν μπορεί να περιμένει.

Τον Νοέμβριο του 2014, στη 19η συνεδρίαση του Δημοτικού συμβουλίου, έπειτα από αίτημα του Υπουργείου Εσωτερικών, η Δημοτική Αρχή της Ικαρίας κλήθηκε να ορίσει θαλάσσιες περιοχές (παραλίες) για το λούσιμο ζώων συντροφιάς.

«Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί» έλεγε ο ποιητής. Που πάει να πεί, κανένας δεν είναι ακέριος μονάχος του, αποκομμένος, ανεξάρτητος, αυτάρκης. Όμως δεν είναι όλα τα νησιά ίδια, ή, πιο σωστά, δεν είναι όλα τα νησιά ίδια για τον καθένα μας. Ούτε όλοι οι άνθρωποι, άλλωστε.

- Μα καλά, πώς περνάτε το χειμώνα στην Ικαρία; (με ταυτόχρονη έκφραση λύπησης και στωικότητας)

Όταν κάποιος δεν έχει περάσει χειμώνα στο νησί-το συγκεκριμένο νησί, δεν έχει ιδέα για το πόσο όμορφα μπορεί να είναι- και μάλιστα χωρίς καθόλου πλήξη.

Αυτός κοιτούσε το φεγγάρι κι εγώ τα μάτια του που έλαμπαν. Κρατούσε ενα μπουκάλι από μπύρα που είχε μέσα ικαριώτικο κρασί. Η μουσική ακουγόταν απαλά, τα φώτα κάτω έμοιαζαν θολά και δε μας θάμπωναν, σα να ήταν όλα μέσα σ’ ένα όνειρο. Δεν ήθελα ποτέ να τελειώσει. Ήμασταν καθισμένοι μες τα ζίγανα, και είχαμε τα βράχια μαξιλάρι. Κρεμασμένοι ακριβώς πάνω απ' το πανηγύρι του χωριού.

Σελίδες