Δεν ξέρω για σας, αλλά εμείς όταν ήμασταν μικρά, τα γλυκά, τις καραμέλες, τις σοκοφρέτες, τα γαριδάκια και τα λοιπά υπέροχα σκατολοΐδια, τα βλέπαμε με το κιάλι.

Όταν ήμουν μικρός και λέγανε την SevenUp «λεμονίτα», εγώ διόρθωνα: «Ε όχι και λεμονίτα. Λεμονάδα! Λεμονίτα είναι αυτή του Κέφαλου».

Ειδήσεις λυπηρές, πολλές τον τελευταίο καιρό, καταγραφές μιας ταραγμένης εποχής. Ιστορίες και για νεαρά άτομα που δοκιμάστηκαν κι απελπισμένα έστειλαν με τις αποφάσεις τους αθώες ψυχές στον Άδη...
Ιστορίες που ξεπερνούν την πραγματικότητα. Να, σαν κι αυτήν που ακολουθεί.

Οι Ικαριώτες έμαθαν από πολύ παλιά να κρύβονται, όχι από δειλία, αλλά επειδή ήθελαν να έχουν μια ήρεμη ζωή, προστατευμένοι από κάθε πιθανή απειλή. Φαίνεται πως δεν είχε φτάσει ακόμα η ώρα του Ικαριώτη, με το άγριο και ελεύθερο πνεύμα, να αντιμετωπίσει στα ίσια τον εχθρό, όπως έκανε αργότερα.

Στην Ικαρία έχουμε διάφορα ονόματα που δεν συναντάς συνήθως σε άλλους τόπους έτσι μαζεμένα. Έχουμε για παράδειγμα το Λεμονιά, που καμιά φορά γίνεται και Λένια. Αν ακούσω δηλαδή κάποια που τη λένε Λεμονιά, κατευθείαν τη ρωτώ «Μήπως είσαι από την Ικαρία;»

Στην αυλή μου έχω ένα κρεβάτι.

Μικρό, σιδερένιο, με ελατήρια που στενάζουν ελαφρά κάθε φορά που αλλάζεις θέση.  Το στρώμα του ξεχειλίζει από τα όρια της κάσας του και αν ξεγελαστείς και γύρεις στις άκρες κινδυνεύεις να μπλάσεις κάτω. Τα σεντόνια του είναι λεπτά, σχεδόν διάφανα από τα χιλιάδες πλυσίματα και τον ήλιο που τα στεγνώνει.

04/04/2018 - 13:30Οι Φαηδόνες

Άλλοι τις τρέμουν, άλλοι απλά ενοχλούνται και για άλλους ένα τσίμπημα είναι θέμα ζωής ή θανάτου. Στην Ικαρία έχουν το δικό τους όνομα. Δεν είναι μέλισσες γιατί δεν φτιάχνουν μέλι και δεν είναι σφήκες γιατί δεν σου κόβουν κομμάτι. Είναι Φαηδόνες και είναι ενοχλητικές, θρασύτατες, αμείλικτες, ανελέητες, ύπουλες, κλέφτρες, αρπακτικές, καταστροφικές, άσχημες, άτριχες και χωρίς προφανές λόγο ύπαρξης. Δεν τις φοβάμαι αλλά τις αντιπαθώ.

Υπάρχουν μερικές στιγμές στη ζωή, που θέλουμε να χαθούμε από το πρόσωπο της γης. Όταν δεν μας έχει απομείνει σταγόνα ενέργειας, όταν το κεφάλι μας είναι άδειο, όταν τα κόκκαλά μας βαραίνουν και ακινητοποιούνται.

Δεν υπάρχουν πολλά λόγια για να περιγράψουν το συναίσθημα που νιώθεις όταν είσαι μακριά από το μέρος που αγαπάς και που θεωρείς σπίτι σου. Το δικό μου "σπίτι" είναι η Ικαρία κι ας μη μεγάλωσα εκεί κι ας ήταν ο χρόνος μου μαζί της πάντα περιορισμένος και προκαθορισμένος από ένα εισιτήριο με αναγραφόμενη την ημέρα επιστροφής.

Στον Άγιο Κήρυκο, υπήρχαν βάρκες που πήγαιναν στο πλοίο ή που έκαναν την γραμμή Άγιος – Θέρμα, με τα κουπιά ή με το λατίνι. Από τις πρώτες ήταν το ΦΡΙΝΤΟΝ του Νικόλα Σκαλιστήρη - Νικόλαμας, του το είχε αγοράσει ο γιατρός Ιωάννης Μαλαχιάς, η ΑΓΓΕΛΙΚΗ του Νικολιού Κονταξόπουλου - Φωκιανού.

Σελίδες