ikariamag | ελεύθερες πτήσεις - φιλοξενούμενες πένες

φιλοξενούμενες πένες

Ο Δημήτρης Θέμελης, ένας μεγάλος καλλιτέχνης, πολυγραφότατος μουσικοσυνθέτης, μουσικολόγος της δυτικής και ελληνικής παραδοσιακής μουσικής, βιολιστής και μεγάλος παιδαγωγός, έφυγε από την ζωή στις 11 Ιουνίου στην Θεσσαλονίκη, στην πόλη που γεννήθηκε πριν 86 χρόνια.

Την Κυριακή 11 Ιουνίου παρακολουθήσαμε με αμείωτο ενδιαφέρον την μουσικοχορευτική παράσταση «Αλλού βαρούν τα όργανα, αλλού χορεύει η νύφη», που παρουσίασε ο Πανικάριος Σύλλογος «Άρτεμις Ταυροπόλος» στο θέατρο Κιβωτός.

Στις 13 Μαΐου, στο πλαίσιο των μαθημάτων Περιβαλλοντικής Γεωγραφίας και Οικογεωγραφίας της Μεσογείου ολοκληρώθηκε μια εποικοδομητική και γεμάτη γνώσεις σειρά διαλέξεων, καθώς βάση αυτής προγραμματίστηκε μια έρευνα, με στόχο την βιωματική μάθηση πάνω στα ιδιαίτερα οικοσυστήματα ενός μοναδικού ελληνικού νησιού, όπως είναι αυτό της Σαπφούς.

Με λένε Λένα, είμαι ελληνικής καταγωγής και τώρα ζω στην Αμερική. Ελπίζω να βρω την οποιαδήποτε πληροφορία σχετικά με την ηλικιωμένη γυναίκα των φωτογραφιών (η αριστερή φωτογραφία είναι του 1959), το όνομα της οποίας ήταν Άννα.

Θετικά είναι τα αποτελέσματα της πολύμηνης έρευνας που πραγματοποιήθηκε σε δείγμα σπιτιών της Ικαρίας ακόμα μάλιστα και στις περιοχές γύρω από τις ραδιούχες ιαματικές πηγές. Σύμφωνα με την έρευνα, οι συγκεντρώσεις ραδονίου στο σύνολο των σπιτιών που μετρήθηκαν δεν υπερβαίνουν ούτε τα πιο αυστηρά όρια, όπως αυτά καθορίζονται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας.

Η αλήθεια είναι πως ο μεγαλύτερος μου έρωτας ήταν πάντα το νησί. Aς ήμουν και «ξενάκι», σχετικό κi αυτό! Ναι, δεν έζησα ποτέ εκεί κi ακόμα και η πιο χαρακτηριστική «Καριωτίνα» που ξέρω, το Ευτυχιώ μας - η γιαγιά, δηλαδή η μικρή Ευτυχία γιατί μεγάλη ήμουν εγώ!- έφυγε κορίτσι σχεδόν για την Αλεξάνδρεια.

Ήταν ένα τάμα των παιδικών μου χρόνων. Εντυπωσιασμένος από την Καριώτισσα μάνα, που στο παιδικό μου μυαλό φάνταζε σαν ηρωΐδα και αγία μαζί, ήθελα πάντα να γράψω κάτι γι' αυτήν, κάτι σαν ύμνο, δείγμα ελάχιστο του θαυμασμού και της αγάπης που ένιωθα. Και να που το τάμα αυτό έμελλε να το εκπληρώσω σήμερα, σε μιαν ηλικία που ο συναισθηματισμός, η αναπόληση και η νοσταλγία ομορφαίνουν, αλλά ταυτόχρονα και καταδυναστεύουν τη ζωή μας.

Μια ιστορία αγάπης, όχι από εκείνες της ''βαθιάς κατανόησης'' και “αλληλοσεβασμού”, αλλά από εκείνες του πάθους, του ''εμείς μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε''! Ήθελα πολύ καιρό να γνωρίσω το θρυλικό παππού ''Πανταρούχα” μα τα κατάφερα τελικά λίγο πριν φύγει όπως ο ίδιος το αποφάσισε. Έτσι, έμαθα το ιστορικό αυτού του θυελλώδη έρωτα από τον ίδιο τον παππού ενώ η γιαγιά Φιλιώ συχνά κουνούσε το κεφάλι και σχολιάζε... έπαιρνε το αίμα της πίσω γιατί την ''παίδεψε'' όπως παραπονιέται.

Οι φίλοι μιλούσαν για Ικαρία, για αυτοδιαχειριζόμενα κάμπινγκ, για το Να, για τη χαλαρή ατμόσφαιρα, κι εγώ με τον Σον, τον Ολλανδό συνταξιδιώτη μου για πάνω από 30 χρόνια, στην Ελλάδα κι έξω, κουνούσαμε το κεφάλι και λέγαμε "τσκ… τσκ… Σαν τους Φούρνους…!"

Κάποιες φορές ξυπνάς ένα πρωί, αφήνεις τα παιδιά σου στο σχολείο, πας στη δουλειά σου μ’έναν καφέ στο χέρι, χαιρετάς τους συναδέλφους σου, ξεκινάς τα καθημερινά σου. Νιώθεις μια ενόχληση, στην αρχή μικρή, ανεπαίσθητη, ανάξια λόγου και ανησυχίας. Γίνεται εντονότερη όσο τα λεπτά περνούν. Λες, δε θά ‘ναι τίποτα, και αυτό θα περάσει. Συνεχίζεις τα καθημερινά, κάνοντας πως δε συμβαίνει τίποτα,η δουλειά δεν μπορεί να περιμένει.

Σελίδες