ikariamag | ελεύθερες πτήσεις - φιλοξενούμενες πένες

φιλοξενούμενες πένες

Γεννήθηκα σε παραθαλάσσια υπερβόρεια πολιτεία αλλά δεν είχα σπουδαία σχέση με τη θάλασσα. Είκοσι μπάνια όλα κι όλα το καλοκαίρι και πολλές ψαρόσουπες. Ελάχιστα ταξίδια με πλοίο έκανα σε νησιά που ανεξαιρέτως μου φαίνονταν εξωτικά.

Το 2004 με βρήκε για τρίτη χρονιά στα 23 μου στην Ικαρία. Ακόμη θυμάμαι να αναζητώ κατάλυμα για 6 δια τηλεφώνου, μέσα από τον αλησμόνητο ετήσιο κατάλογο ΔΙΑΚΟΠΕΣ ενώ ακόμα προσπαθώ να διαγράψω από την μνήμη μου το 18ωρο ταξίδι με τις σκυλοπνίχτρες και την πρώτη φορά που έκλεισα δωμάτιο στα Θέρμα.

Γνωριστήκαμε εντελώς τυχαία σε μια συναυλία του Β.Κορακάκη στο Ρέμα των Θερμών το 2002 κάποια μέρα τ’ Αυγούστου, μέσω κοινών παρεών. Η σκούφια μας κρατάει από το ίδιο χωρίο και ψάχνοντας το λίγο καλύτερα, ανακαλύψαμε ότι είμαστε και τεταρτοπέμπτα ξαδέρφια. Εγώ είχα αποφασίσει να μείνω μόνιμα στην Ικαριά λόγω εργασίας.

Δε γνωρίζαμε ο ένας για τον άλλο όταν επισκεφτήκαμε το νησί, πρώτη φορά το 2003. Θυμάμαι πάντα αυτό το συναίσθημα που με πλημμύρισε όταν βγήκα από το καράβι, εκείνη τη νύχτα, την μοναδική αύρα αυτού του νησιού.

Πριν σε γνωρίσω είχα μαυρα μεσάνυχτα… Για πολλά… Για όλα! Τι σημαίνει πάθος, τρέλα, αγάπη, πόνος ακόμα και τι σημαίνει Ικαρία! Κι ήρθες εσύ να μου μάθεις κι ας έμοιαζες ο πιο ακατάλληλος δάσκαλος. Θες λόγω ηλικίας; Εμπειριών;

Τα τελευταία δέκα, δεκαπέντε χρόνια η θάλασσα μπροστά στον Αρμενιστή ως πέρα στο Λιβάδι, «κοσμείται» καθημερινά από λωρίδες άσπρου αφρού. Οι λωρίδες είναι συνήθως μικρού πλάτους αλλά μεγάλου μήκους, που φτάνει τα 50 με 100 μέτρα, όπως μαρτυρά και η φωτογραφία.

01/09/2017 - 10:25Το φευγιό

Κάθε καλοκαίρι, ο ίδιος καημός. Μου φεύγετε πάλι. Λες και είναι της μοίρας μου, όσους ανθρώπους αγαπώ, να πρέπει να φεύγουν και εγώ να μην μπορώ να ακολουθήσω!

Να επιμένεις για να ζήσεις την Ικαρία. Να ζήσεις τις κρυμμένες γωνιές της, τις σπάνιες εικόνες της, αυτές που ξετυλίγονται πέρα από «τα πανηγύρια που κρατάνε μέχρι το άλλο πρωί» και «τα μαγαζιά που ανοίγουν αργά, προς το μεσημέρι».

Ήταν εκείνη η στιγμή, μέσα σ’ ένα forum στα γραφεία της εταιρείας στη Συγγρού, σε μια μεγάλη αίθουσα, όπου ο crew manager πήρε τον λόγο με τρόπο που προμήνυε την κατάληξη μου:

Για την απώλεια του Σίμου Τριπόδη (1932-2017) είμαι σίγουρος ότι θα ειπωθούν και θα γραφτούν πολλά, μιας και ήταν δημόσιο πρόσωπο, στέλεχος της αριστεράς και της τοπικής διοίκησης, για πάνω από 50 έτη.

Σελίδες