Δεν είχαμε πάντα τουρίστες. Δεν μας ήξεραν παλιά. Θυμάμαι -θα ‘μουνα εφτά ή οχτώ- έναν Αύγουστο που ήρθαν στο χωριό δυο Ιταλοί. Τσακώθηκαν οι γυναίκες του χωριού για το ποια θα τους πρωτοπάρει στο σπίτι, για να τους φιλέψει κάτι.

Οι εκλογές έχουν και τα καλά τους. Ειδικά αν ψηφίζεις σε νησί που δικαιούσαι και τρις μέρες άδεια, τα πράγματα είναι ακόμη καλύτερα. Αρχίζουν να μοιάζουν κάπως με ολιγοήμερες διακοπές που με λίγη τύχη και κανένα απαγορευτικό μπορούν να γίνουν και πολυήμερες...

-Είχανε, παιδί μου, στη μέση της εκκλησάς του κοιμητηρίου τη λιτέρα ούλο το χρόνο...

12/01/2015 - 01:12Πούντα

Πέτρες. Η μια στην άλλη πάνω - κάτω και πλαγίως. Δεξιά - αριστερά ποτές, κόβονται μόνο κατάκορφα, μπαίνεις σ’ αυτές τις πέτρες, μέσα τους, και διαβάζεις ιστορίες αθρώπων. Μιλιούνια, ένα σακί, ένα κλαδί του Ράντη στην πλάτη, άργιος· νομίζουν τους ξεχάσαμε σκύλε, όχι ρε, δεν το κατάλαβες καλά το θέμα: στο ίδιο το μνημόσυνο είμαστε πελάτες.

30/12/2014 - 11:03Η Χιλιομουδού

Ήρθε και φέτος η εποχή του λιωμαζώματος. Καθώς τρέχω στις ελιές στρώνοντας τα δίχτυα, τινάζοντας και μαζεύοντας, γεμίζοντας κουβάδες και καλάθια με τον πολύτιμο καρπό, μου έρχονται στο νου κάτι χρόνια παλιά και περασμένα, όταν ήμουν μικρή.

Η ιστορία του Nick και της Stef, ενός νεαρού ζευγαριού από την Αγγλία που εγκατέλειψαν το Λονδίνο μαζί με τα παιδιά τους για να έγκατασταθούν μόνιμα στην άγνωστη γι’ αυτούς Ικαρία.

- Κι άμα πιάσει να βρέχει πάλι; Τίποτα δε θα προλάβουμε να μαζέψουμε σήμερα, γαμώτο.
- Όχι ρε Αυράκι, δεν ξαναβρέχει, δε βλέπεις, το γύρισε Βοριάς.
- Βοριά; Με δουλεύεις ρε Νικόλα; Πριν μισή ώρα έλεγες είναι Νοτιάς.

Διαβάζοντας κάθε μέρα τις ελεύθερες πτήσεις, κόλλησα με αυτές που εκφράζουν σκέψεις για το νησί. Μα δεν είναι μόνο σκέψεις. Είναι κατάθεση ψυχής από τον καθένα που ελεύθερα φτερώνει ή φτέρωσε έστω για λίγο σε αυτό τον βράχο.

Καριωτόσπιτο στην Αθήνα. Στο απέναντι συνεργείο είχαν πολλή δουλειά. Κάθε μέρα δηλαδή είχαν πολλή δουλειά, όμως εκείνο το πρωϊνό είχε μαζευτεί τόση που δεν ήξεραν πώς να τη διαχειριστούν. Η ώρα περνούσε και όλο το συνεργείο δούλευε ασταμάτητα. Πήγε η ώρα 3 και ακόμα δούλευαν. Γύρω στις 3 και μισή, η κυρία Μαίρη από απέναντι βγαίνει στο μπαλκόνι στον τρίτο όροφο και βάζει ευγενικά τις φωνές. Είναι άλλωστε ώρα κοινής ησυχίας. Όλοι κοιτιούνται μεταξύ τους, της κάνουν ένα νόημα και σταματούν.

Όποιος έχει περιηγηθεί στο Αιγαίο. σημειώνει την διαφορά απόχρωσης που έχει η ομιλούμενη γλώσσα. Δεν είναι ακριβώς διάλεκτος, αφού λίγες είναι οι εντελώς ιδιόμορφες λέξεις στην κάθε περιοχή. Είναι περισσότερο η προφορά.

Σελίδες