ikariamag | ελεύθερες πτήσεις - του Γιάννη Κέφαλου

Ο Γιάννης Κέφαλος γεννήθηκε τη χρονιά που πέθανε ο Τόμας Έλιοτ και με αυτόν τον τρόπο έφερε σε ισορροπία τη μεγάλη απώλεια ενός ξεχωριστού πνεύματος. Είναι πάντοτε busy, οι ασχολίες του δεν τελειώνουν ποτέ. Είναι πρόεδρος του συλλόγου για την προστασία της κίτρινης πυγολαμπίδας, έχει και απόχη. Είναι αντιπρόεδρος του σωματείου για την αναπαραγωγή της σπάνιας αλεπούς, εκείνης της πονηρής. Δεν το ομολογεί ποτέ γιατί φοβάται μην τον χαρακτηρίσουν καρεκλοκένταυρο και διπλοθεσίτη. Όταν έχει όρεξη για πλάκα, παίζει μαξιλαροπόλεμο γιατί το paintball είναι αμερικανόφερτο και βάρβαρο για τα γούστα του. Λατρεύει το σουφικό και τους μανίτες και δεν τρώει ποτέ γρήγορο φαγητό.

του Γιάννη Κέφαλου

25/10/2010 - 15:06The never ending story

Φύγαμε από το χωριό λίγο πριν τον πόλεμο. Τώρα που το σκέφτομαι πρέπει να κόντευα τα δέκα, τότε δεν ήξερα. Μόνο η μάνα ήξερε, χάραζε τις ημερομηνίες γέννησής μας πίσω από την εικόνα της Αγίας Παρασκευής. Η μάνα ήταν σοφή, ήξερε τα πάντα, πότε έρχονται τα Χριστούγεννα, πότε βγαίνει το ψωμί από το φούρνο, πώς πέφτει ο πυρετός.

09/10/2010 - 17:08Και μετά;

Εξαντλείς το γόνιμο χώμα και μετά ξοδεύεις βουνά χημικών λιπασμάτων για να συνεχίσει να δίνει καρπούς.

Η κοπέλα, όταν μπήκε στο ταχυδρομείο, βαστούσε μια κάρτα στο ένα χέρι κι έναν φάκελο αλληλογραφίας στο άλλο. Οποιοσδήποτε κι αν την έβλεπε θα καταλάβαινε ευθύς αμέσως τι ακριβώς ήθελε.

Πριν δέκα χρόνια κυκλοφόρησε ένας ακόμη ανήσυχος δίσκος του Σωκράτη Μάλαμα με τίτλο «ο φύλακας κι ο βασιλιάς». Αγκαλιάστηκε αμέσως κι άρχισαν να ξεχωρίζουν τραγούδια, το ένα μετά το άλλο. Ανάμεσά τους και η «πριγκηπέσα».

28/08/2010 - 19:20Αντοχές

Καθόμαστε κοντά στη θάλασσα και πίνουμε το ποτό μας. Κοιτάζει ο ένας τον άλλον στα μάτια και προσπαθεί μέσα στο μετρημένο χρόνο των λίγων εβδομάδων να μάθει όσα συνέβησαν μέσα στο χειμώνα που προηγήθηκε και που μόνο συνοπτικά αναφέρθηκαν σε τηλεφωνήματα ή σύντομα μηνύματα.

24/07/2010 - 14:42Προσγείωση

Οι μήνες πέρασαν κι αφήσαμε τα χνάρια μας στον ουρανό. Λευκές γραμμές, εκεί, ψηλότερα από τα σύννεφα, για κάθε προορισμό. Θυμηθήκαμε και νοσταλγήσαμε. Μάθαμε για αποφάσεις που μας θύμωσαν. Ακούσαμε για γεγονότα που μας πίκραναν ή μας χαροποίησαν. Προβληματιστήκαμε κι αναρωτηθήκαμε.

Με λένε Παναγιώτη. Όχι γιατί έτσι έλεγαν τον παππού μου αλλά γιατί γεννήθηκα στις 15 Αυγούστου. Παρόλα αυτά η χάρη της δεν με προστάτεψε.

26/06/2010 - 22:03Προσκλητήριο

Τέτοια εποχή, τέλος του Ιούνη, φτιάχναμε τις βαλίτσες, σε κλίμα απίστευτης αδημονίας και λαχτάρας, για να έρθουμε στο νησί και να περάσουμε τις καλοκαιρινές διακοπές με τη γιαγιά και τον παππού. Ο μπαμπάς μας συνόδευε, έμενε μόνο λίγες μέρες και περίμενε τη σειρά του για να προστεθεί αργότερα στις υπόλοιπες αφίξεις του Αυγούστου, μαζί με πάρα πολλούς συγγενείς.

Μιμούμαστε τα πάντα. Από τις τελευταίες τάσεις της μόδας μέχρι τις συμπεριφορές των άλλων, τις κινήσεις τους, τις εκφράσεις τους. Οι περισσότεροι δεν έχουμε ως ζητούμενο να διαφέρουμε ή έστω να προβάλουμε τη δική μας άποψη και αισθητική.

Η αγοραστική μας δύναμη μεγάλωσε τις τελευταίες δεκαετίες, μας έκανε να γίνουμε περισσότερο καταναλωτές και να νιώθουμε πιο δυνατό το αίσθημα της ιδιοκτησίας. Ο καθένας δε βλέπει πια την ανάγκη να ζητήσει την υποστήριξη ή τη συνδρομή του γείτονα και του χωριανού γιατί «τα καταφέρνει» και μόνος. Η πρωτοβουλία τείνει να γίνει εντελώς ατομική υπόθεση και η συλλογικότητα χάνεται καθημερινά με το πέρασμα του χρόνου.

Σελίδες