ikariamag | ελεύθερες πτήσεις - του Γιάννη Κέφαλου

Ο Γιάννης Κέφαλος γεννήθηκε τη χρονιά που πέθανε ο Τόμας Έλιοτ και με αυτόν τον τρόπο έφερε σε ισορροπία τη μεγάλη απώλεια ενός ξεχωριστού πνεύματος. Είναι πάντοτε busy, οι ασχολίες του δεν τελειώνουν ποτέ. Είναι πρόεδρος του συλλόγου για την προστασία της κίτρινης πυγολαμπίδας, έχει και απόχη. Είναι αντιπρόεδρος του σωματείου για την αναπαραγωγή της σπάνιας αλεπούς, εκείνης της πονηρής. Δεν το ομολογεί ποτέ γιατί φοβάται μην τον χαρακτηρίσουν καρεκλοκένταυρο και διπλοθεσίτη. Όταν έχει όρεξη για πλάκα, παίζει μαξιλαροπόλεμο γιατί το paintball είναι αμερικανόφερτο και βάρβαρο για τα γούστα του. Λατρεύει το σουφικό και τους μανίτες και δεν τρώει ποτέ γρήγορο φαγητό.

του Γιάννη Κέφαλου

Στη γραμματική όταν μιλάμε για ετυμολογία μιας λέξης εννοούμε πως ψάχνουμε βαθιά στο χρόνο για τη ρίζα της, την ιστορία της και εντέλει τη σημασία της. Η αναζήτηση της αλήθειας μιας λέξης είναι ένα ταξίδι στη γνώση και στο παρελθόν αλλά κυρίως είναι μια περιπέτεια.

05/08/2015 - 00:14Η υποδοχή

Αυτή τη φορά, αυτή τη χρονιά, τούτο το καλοκαίρι είπα να κρατηθώ. Παρόλο που ήμουν γεμάτος λαχτάρα, δεν κατέβηκα στο λιμάνι. Δεν ήθελα να προσπαθήσω ξανά να αναγνωρίσω τους δικούς μου ανθρώπους ανάμεσα σε πολύχρωμα σακίδια και κάτω από καπέλα, στο συνωστισμό και στη βιασύνη της μπουκαπόρτας. Δεν ήθελα, τη στιγμή που είμαι έτοιμος να δώσω τις πιο σφιχτές μου αγκαλιές, ν’ ακουμπήσω στα μάγουλα που κολλάνε μετά το πολύωρο ταξίδι και την αλμύρα, ν’ ακυρωθούν όλα από τη σφυρίχτρα του αγανακτισμένου λιμενάρχη και το «κάνε στην άκρη, αυτοκίνητο».

Ο Βουλευτής Σάμου του ΣΥΡΙΖΑ, Σεβαστάκης μίλησε προχθές βράδυ στην πλατεία του Αγίου για τη θέση της κυβέρνησης απέναντι στο δημοψήφισμα. Καλά τα είπε, είναι δεινός ομιλητής και αρκετά διαβασμένος.

Εντάξει, η ελπίδα έρχεται. Πώς όμως; Έρχεται σαν το μετανάστη που κινδυνεύει, που ρισκάρει ακόμα και τη ζωή του για να καταλήξει στο κέντρο της Αθήνας ή στο κέντρο υποδοχής μεταναστών κάποιου νησιού. Που απογοητεύεται, εγκλωβίζεται και περιμένει.

Τελευταία μέρα του χρόνου. Ένα αδιάφορο κλάσμα της αιωνιότητας αλλά τόσο σημαντικό για μας που έχουμε κατακερματίσει το χρόνο για να μπορούμε να παλέψουμε τη ρευστότητα και την απροσδιοριστία του. Tο μεσημέρι θα φάμε, το βράδυ θα βγούμε, το Πάσχα θα πάμε στο χωριό, το καλοκαίρι θα πάρουμε άδεια. Πρώτα ο θεός, μετά κι ο άνθρωπος.

21/11/2014 - 12:11NoPhone

Να δει τα μηνύματα, να συνδεθεί λίγο στα μέσα «κοινωνικής» δικτύωσης για να μην καθυστερήσει να διαβάσει την μπούρδα που έγραψε ο «Φτερωτός Θεός» και η «Ασταναπάνε». Ο «Ατσαλιένιος» και το «Αγαπουλίνι» ευτυχώς δε γράφουν τίποτα (για το ναρκισσισμό τους), μόνο φωτογραφίες ανεβάζουν.

Έξω είναι κάτι σαν βοριάς που φυσάει. Έξω είναι κάτι σαν μαύρο, που βραδιάζει. Τα κλαδιά της βοκαμβίλιας σαν θόρυβο κάνουν, που ακουμπούν στο σπίτι και κουνάνε τα κεραμίδια στη στέγη. Ο καιρός δρόσισε αλλά δεν είναι ακόμα για τζάκι.

Τέντες, σκοινιά, πολύχρωμες πλαστικές σακούλες κάθε μεγέθους, κατσαρολάκια στην άμμο, ψηλή συγκέντρωση ανθρώπων που αγαπούν τη φύση. Αυτή ήταν η εικόνα στις περισσότερες παραλίες της ΒΔ Ικαρίας.

31/07/2014 - 23:55αποvivaση

Τ’ ακούς συχνά για γνωστούς και φίλους, περνούν φάση. Συζητάνε για καιρούς με πολλή στεναχώρια. Κι εκεί που η κουβέντα αφορά τον τάδε κι ακούς για τη συμπεριφορά του, να ‘σου η απορία και η ανησυχία, «όχι ρε φίλε, λες να μ’ αγγίξει;».

Κοντεύουμε στο μέσο του καλοκαιριού και έχει αρχίσει η πανηγυριώτικη δραστηριότητα. Αυτή η πρώτη περίοδος είναι η καλύτερη, για μας τους ντόπιους, κάθε γιορτή είναι κυρίως αντάμωμα. Συναντιόμαστε με φίλους και γνωστούς που ίσως δεν έχουμε δει καθόλου στη διάρκεια του χειμώνα. Έχουμε να πούμε πολλά. Το κέφι ακολουθεί και το γλέντι ίσως έρθει αργότερα αλλά δεν είναι το ζητούμενο.

Σελίδες