ikariamag | ελεύθερες πτήσεις - του Μενέλαου Μανώλη

O Μενέλαος Μανώλης έχει μία τάση άρνησης ως προς τη δήλωση ιδιότητας, παιδιόθεν. Το μόνο που επιτρέπει στον εαυτό του να λέει σε όσους τον ρωτάνε για την επαγγελματική του ενασχόληση είναι πως παιδεύει και παιδεύεται με εικόνες. Σχεδιάζει, όμως και αυτό προσωρινά και για λίγες εμφανίσεις ακόμα, γιατί σύντομα θα κατέβει στο νησί του μόνιμα με ένα δικό του ξύλινο ιστιοπλοϊκό(!) όπου και θα ανοίξει λέει εκεί ένα καφενείο. Λέει ότι θα φτιάχνει και δικό του κρασί! Και διάφορα άλλα λέει. Αγαπάει την δεκαετία του 50, το Παρίσι, το κρασί και την μαμά του.

του Μενέλαου Μανώλη

Ένα ντελίριο ενθουσιασμού σε όλη την επικράτεια, σε βαθμό που όπως έχει γραφτεί, δεν είχε ζήσει η χώρα από την εποχή της απελευθέρωσης. Είναι για την δική μου γενιά, εκείνη η βραδιά του '87, σημείο αναφοράς, καταγεγραμμένη πια στη συλλογική μνήμη.

Μπορεί να ήταν έτσι και παλιά. Δε θυμάμαι. Για τη βία λέω, τη λεκτική βία, τις βρισιές, τις προσωπικές επιθέσεις, τις απόψεις που έχουμε όλοι πια για τα πάντα. Τα χρόνια των σόσιαλ μίντια έχει αναδειχτεί πια η αγένεια, σε άκρατη μαγκιά και η διάθεση να ειπωθεί η άποψη μας, ως ανάγκη έκφρασης και υπεύθυνης τάχα μου στάσης σκεπτόμενου πολίτη.

Χρήστο τον έλεγαν μα λίγοι, και κυρίως άνθρωποι σε μεγάλη ηλικία, θα τον θυμούνται. Ήταν ένας ψηλός και όμορφος νέος άντρας. Ευγενικός και με λεπτούς τρόπους για την εποχή του, σα να μην ήταν αυτός ο άνθρωπος από τα μέρη τούτα. Σαν να μην τον άγγιζε τίποτα από τα μικρά. Πέρναγε σού έδινε την εντύπωση πάνω από τα πράγματα.

Θα έχεις ακούσει τελευταία, για έναν νέο δρόμο, παραλιακό που έχει ολοκληρωθεί - ακόμα όχι ο καλύτερος δυνατός είναι η αλήθεια - που ενώνει την νοτιοδυτική πλευρά του νησιού, τα χωριά του Πάπα, με την υπόλοιπη Ικαρία.

Μπάρκαρα το '53 με το Ολύμπια. Υπερωκεάνιο, μεγάλο βαπόρι τότε. Έκανε το Νέα Υόρκη - Πειραιάς εκείνη την εποχή. Ξενιτεμένοι χιλιάδες που ανέβαιναν τις σκάλες του. Έμπαινε και έβγαινε στο λιμάνι και γινόταν χαλασμός κόσμου!

To 48 έφυγα από το νησί. Με λύπη, σχεδόν οδύνη. Έξι ακόμα αδέλφια είχα, που να μας θρέψει ο καημένος ο πατέρας τότες... δύσκολα χρόνια εκείνα. Έφυγα και πήγα στο Κογκό, 17 χρονών παιδί στο Κογκό, βάλε με το νου σου!

Δημοσιογράφοι, κάμερες και φωτογραφικές μηχανές υπερσούπερ, που πατάς το κουμπί και κάνουν διαπλανητικά κόλπα. Πολιτικοί που περνούν στον προαύλιο χώρο της βουλής καθισμένοι πίσω από φιμέ παράθυρα πολυτελών βουλευτικών αυτοκινήτων.

20/02/2015 - 00:22Τα λόγια

Πάνε χρόνια, μα το θυμάται εκείνο το απόγευμα ο Σιδερής. Τον θυμάται. Θα ταν κοντά στα ογδόντα πια ο θείος του. Από του πατέρα του το σόι. Καλός συγγενής, καλός άνθρωπος και παντρεμένος με μια όμορφη καριωτίνα από το διπλανό χωριό που είχε σταθεί δίπλα του, όλα εκείνα τα δύσκολα χρόνια.

Καθώς πλησιάζαμε με το βαπόρι την Ικαριά, που μέσα στο λαμπύρισμα της θάλασσας, εκείνο το πρωί της άπνοιας, ήταν σαν να ταξιδεύαμε βουτηγμένοι μέσα στο λάδι, ένιωσα πως η ζωή μου έπαιρνε οριστικά τη μεγάλη στροφή.

Θα έχεις βρεθεί σίγουρα σε κάποιο από αυτά. Είναι μικρά φεστιβάλ και εκδηλώσεις στο νησί. Από ανθρώπους που αγαπούν τον τόπο και συλλόγους που αντλούν από το παρελθόν, προσπαθώντας να δουν το μέλλον με μια φρέσκια μάτια, με μικρής κλίμακας αλλά υψηλής αισθητικής πολιτιστικά δρώμενα.

Σελίδες