Ζηλεύω τις γιαγιάδες των 80 χρόνων. Τις γιαγιάδες που κάθονται σε μπαλκόνια, σε αυλές, πίνουν καφέ και καθαρίζουν αμύγδαλα. Βάζουν μια χούφτα στο χέρι σου. Δεν τις ζηλεύω όλες. Δεν τις γλυκοκοιτάζω για τα χρόνια τους. Μόνο τις χορτασμένες από ιστορίες, αγκαλιές, χορούς.

Στις 13 Μαΐου, στο πλαίσιο των μαθημάτων Περιβαλλοντικής Γεωγραφίας και Οικογεωγραφίας της Μεσογείου ολοκληρώθηκε μια εποικοδομητική και γεμάτη γνώσεις σειρά διαλέξεων, καθώς βάση αυτής προγραμματίστηκε μια έρευνα, με στόχο την βιωματική μάθηση πάνω στα ιδιαίτερα οικοσυστήματα ενός μοναδικού ελληνικού νησιού, όπως είναι αυτό της Σαπφούς.

07/06/2017 (All day)Ινδία – Ικαρία

«Στην Ινδία δεν επιτρέπεται να καπνίζεις μπροστά σε μεγαλύτερους» μου είπε σοβαρά. «Πλάκα κάνεις», του απάντησα δύσπιστα. Έγνεψε αρνητικά. «Γιατί;» ρώτησα μετά από λίγο.

Ήταν ένα τάμα των παιδικών μου χρόνων. Εντυπωσιασμένος από την Καριώτισσα μάνα, που στο παιδικό μου μυαλό φάνταζε σαν ηρωΐδα και αγία μαζί, ήθελα πάντα να γράψω κάτι γι' αυτήν, κάτι σαν ύμνο, δείγμα ελάχιστο του θαυμασμού και της αγάπης που ένιωθα. Και να που το τάμα αυτό έμελλε να το εκπληρώσω σήμερα, σε μιαν ηλικία που ο συναισθηματισμός, η αναπόληση και η νοσταλγία ομορφαίνουν, αλλά ταυτόχρονα και καταδυναστεύουν τη ζωή μας.

Όσο να πεις, είναι σοκαριστικό να βλέπεις το ακριβές όνομα σου να ταξιδεύει πίσω στον χρόνο. Αυτή ήταν και η πρώτη μου αντίδραση όταν ανακάλυψα σε κάποιο ράφι του πατρικού μου, καλά φυλαγμένο από τον πατέρα μου, το τετράδιο με τα δείγματα καλλιγραφίας του παππού μου, Κωνσταντίνου Χ. Βατούγιου (Κωσταράκι).

Η αλήθεια είναι, και θέλω να το ομολογήσω αυτό, ακόμα κι αν θεωρηθεί από κάποιους αταίριαστο στο προφίλ του μέσου μόνιμου Ικαριώτη, ότι αρκετες φορές κυριεύομαι από άγχος. Όσο κι αν χαλάω τη γραφικότητα μου λοιπον, ως καριωτινα ανέμελη και χαλαρή, και αντί να τριγυρίζω με ατημέλητα μαλλιά και μποέμ ρούχα, μ’ ένα ποτήρι κρασί και ένα στριφτό τσιγάρο, σχολιάζοντας αποφθέγματα ζωής και σοφίας, να χορεύω και να πίνω κρασάκι σαν να μην υπάρχει αύριο, εγώ αντιθέτως παλεύω με άγχος και φοβίες.

- Μα καλά, πώς περνάτε το χειμώνα στην Ικαρία; (με ταυτόχρονη έκφραση λύπησης και στωικότητας)

Όταν κάποιος δεν έχει περάσει χειμώνα στο νησί-το συγκεκριμένο νησί, δεν έχει ιδέα για το πόσο όμορφα μπορεί να είναι- και μάλιστα χωρίς καθόλου πλήξη.

Σήμερα ‘α σάς κάμω μάτσι, φέρε μου εσύ την μαλαχταρέ και εσύ την ματσόβεργα! Ας βάλουμε λίγο αγάπη στην ζωή μας, οι αναμνήσεις ειναι αγάπη! Οι γιαγιάδες μας και οι μαμάδες μας δεν άφηναν τίποτα να πάει χαμένο! Περίσσευε ζυμάρι από τα πιταράκια, τα έκοβαν σε λωρίδες τα έριχναν σε νεράκι και τα έφτιαχναν μια ωραιότατη σουπίτσα που όλοι θυμόμαστε.

Αν προέρχεστε, όπως εγώ, από ένα αστικό περιβάλλον και προσπαθείτε να ζήσετε στην Ικαρία, μπορεί να αισθανθείτε σαν να προσπαθείτε να συγχωνεύσετε δύο διαφορετικούς γαλαξίες.

Γιαγιά θρύλος: Σφεντόνα και αρχηγός. Δύο από τα παρατσούκλια που την συνόδευσαν σε όλο τον αιώνα που έζησε. Γρήγορή, αποτελεσματική, ψυχόπονη, βασανισμένη. Πολύ νέα, στα 38, έχασε τον άντρα και από 5 παιδιά που γέννησε τής έμεινε μόνο η μαμά μου. Της είχε αφήσει και ο γιος της 2 παιδιά, λατρεία!
Η μαμά μου όσα παιδιά κι αν έκανε ήταν καλοδεχούμενα.

Σελίδες