Ο Γιάννης Καρίμαλης, ο Γιαγκούλας ήταν από τις πρώτες μου γνωριμίες στις Ράχες. Ικαριώτης με κάποια καταγωγή από τη Χίο, χρόνια μετανάστης στην Αμερική, επέστρεψε στην Ικαρία μετά τη σύνταξη και έγινε μελισσοκόμος.

Η καλή είδηση της ημέρας:Σαββάτο, 11 Νοεμβρίου, στη λαϊκή της Γκράβας, στο Γαλάτσι υπήρχε ένας πάγκος με «Γλυκοπατάτες Ικαρίας».

Γεννήθηκα το 1946 και μεγάλωσα στον Άγιο Κήρυκο. Η γενιά μου, η μεταπολεμική, είναι η πιο τυχερή. Δεν έχω μνήμες από τον εμφύλιο, παρά μόνο από κάτι καλούς ανθρώπους που ζούσαν στο κάτω πάτωμα. Τότε μέναμε στον Κρατημό και οι εξόριστοι ζούσαν στο ισόγειο.

Το καΐσι είναι το βερίκοκο, Prunus armeniaca, που παναπεί ''αρμένικο δαμάσκηνο'' αλλά δεν είναι ούτε δαμάσκηνο ούτε αρμένικο. Το Ικαριώτικο καΐσι έχει γλυκό, εδώδιμο κουκούτσι, σαν αμύγδαλο. Η φύση φροντίζει τα κουκούτσια να είναι πικρά, για να μην τα τρώνε οι άνθρωποι ή τα ζώα και έτσι τα φυτά να πολλαπλασιάζονται.

Ζηλεύω τις γιαγιάδες των 80 χρόνων. Τις γιαγιάδες που κάθονται σε μπαλκόνια, σε αυλές, πίνουν καφέ και καθαρίζουν αμύγδαλα. Βάζουν μια χούφτα στο χέρι σου. Δεν τις ζηλεύω όλες. Δεν τις γλυκοκοιτάζω για τα χρόνια τους. Μόνο τις χορτασμένες από ιστορίες, αγκαλιές, χορούς.

Στις 13 Μαΐου, στο πλαίσιο των μαθημάτων Περιβαλλοντικής Γεωγραφίας και Οικογεωγραφίας της Μεσογείου ολοκληρώθηκε μια εποικοδομητική και γεμάτη γνώσεις σειρά διαλέξεων, καθώς βάση αυτής προγραμματίστηκε μια έρευνα, με στόχο την βιωματική μάθηση πάνω στα ιδιαίτερα οικοσυστήματα ενός μοναδικού ελληνικού νησιού, όπως είναι αυτό της Σαπφούς.

07/06/2017 (All day)Ινδία – Ικαρία

«Στην Ινδία δεν επιτρέπεται να καπνίζεις μπροστά σε μεγαλύτερους» μου είπε σοβαρά. «Πλάκα κάνεις», του απάντησα δύσπιστα. Έγνεψε αρνητικά. «Γιατί;» ρώτησα μετά από λίγο.

Ήταν ένα τάμα των παιδικών μου χρόνων. Εντυπωσιασμένος από την Καριώτισσα μάνα, που στο παιδικό μου μυαλό φάνταζε σαν ηρωΐδα και αγία μαζί, ήθελα πάντα να γράψω κάτι γι' αυτήν, κάτι σαν ύμνο, δείγμα ελάχιστο του θαυμασμού και της αγάπης που ένιωθα. Και να που το τάμα αυτό έμελλε να το εκπληρώσω σήμερα, σε μιαν ηλικία που ο συναισθηματισμός, η αναπόληση και η νοσταλγία ομορφαίνουν, αλλά ταυτόχρονα και καταδυναστεύουν τη ζωή μας.

Όσο να πεις, είναι σοκαριστικό να βλέπεις το ακριβές όνομα σου να ταξιδεύει πίσω στον χρόνο. Αυτή ήταν και η πρώτη μου αντίδραση όταν ανακάλυψα σε κάποιο ράφι του πατρικού μου, καλά φυλαγμένο από τον πατέρα μου, το τετράδιο με τα δείγματα καλλιγραφίας του παππού μου, Κωνσταντίνου Χ. Βατούγιου (Κωσταράκι).

Η αλήθεια είναι, και θέλω να το ομολογήσω αυτό, ακόμα κι αν θεωρηθεί από κάποιους αταίριαστο στο προφίλ του μέσου μόνιμου Ικαριώτη, ότι αρκετες φορές κυριεύομαι από άγχος. Όσο κι αν χαλάω τη γραφικότητα μου λοιπον, ως καριωτινα ανέμελη και χαλαρή...

Σελίδες