ikariamag | ελεύθερες πτήσεις - του Κωνσταντίνου Βατούγιου

O Κωνσταντίνος Βατούγιος γεννήθηκε πριν ελάχιστα χρόνια και βαφτίστηκε στο Αμάλου επιβεβαιώνοντας τις φήμες για την αριστοκρατική προέλευση του επιθέτου του (Ντε Μπαντουγιόν). Σπούδασε Θέατρο, ασχολείται με τη διαφήμιση και τις ελεύθερες ώρες του πετάει…από το μπαλκόνι τούβλα στους γκρινιάρηδες του διαδικτύου. Έχει βάλει σκοπό να αδυνατίσει πριν φτιαχτεί ο δρόμος Κάλαμος-Νας και ζει με τη βεβαιότητα ότι το τελευταίο τραγούδι που θα ακουστεί πάνω στον πλανήτη ( ο οποίος θα καταστραφεί από τους ηλίθιους και όχι από τους -τόσο ενδιαφέροντες- κακούς) θα είναι κάποιο του Θεού Michael Jackson.

του Κωνσταντίνου Βατούγιου

Artεις Fest, Αθήνα, 2015. Εγκατάσταση: Whispers. Ένα σαλόνι, ο χώρος της αναμονής, της ενθύμησης, της επικοινωνίας, της συνάντησης, της μοναξιάς, υποδέχεται τη μνήμη. Ερειπωμένο, με παλιά έπιπλα, μια ανοιχτή βαλίτσα, ένα ζευγάρι παπούτσια. Καρτ ποστάλ και φωτογραφίες από τους Ικάριους πρόσφυγες και μετανάστες του πρώτου μισού του 20ου αιώνα στη Μέση Ανατολή, την Αμερική και την Αυστραλία μπλέκονται με τη μουσική της εποχής όσο στα αυτιά μας φτάνουν ψίθυροι από την τότε αλληλογραφία των Ικαριωτών.

Yπάρχουν κάποια πόρτες – ή και τρύπες- που τις ανοίγεις – ή πέφτεις μέσα- και σε βγάζουν κάπου αλλού. Σε μια άλλη εποχή, μια άλλη διάσταση, σε οτιδήποτε ξεφεύγει απο τις φωνές του έξω δρόμου. Συχνά, αυτή η πόρτα είναι ένα βιβλίο. Και τι ευτυχία όταν το βιβλίο αυτό πράγματι καταφέρνει να σε ταξιδέψει. Και είναι διπλή χαρά όταν το γράφει ένα πρόσωπο που γνωρίζεις και εκτιμάς.

Επιβιβάζομαι στη “Βενζίνα”, μία Πέμπτη του Σεπτέμβρη από το Καρκινάγρι για τον Άγιο Κήρυκο. Είναι το επιδοτούμενο δρομολόγιο που 3 φορές την εβδομάδα συνδέει Καρκινάγρι – Μαγγανίτη – Άγιο Κήρυκο και εξυπηρετεί τόσο τους επισκέπτες όσο και τους κατοίκους οι οποίοι μεταβαίνουν στην πρωτεύουσα του νησιού για να πάνε στην τράπεζα, σε δημόσιες υπηρεσίες, στο Νοσοκομείο, να κάνουν αγορές και ό,τι άλλο χρειάζονται. Το σημερινό μάλιστα δρομολόγιο, της Πέμπτης, μετά από αίτημα του Συλλόγου “Κάβο Πάπας” τροποποιήθηκε –από Τετάρτη- σε ημέρα και ώρα που να παραλαμβάνει ως ανταπόκριση, εκείνους που έρχονται στον Άγιο με το πλοίο της γραμμής.

Καλοκαίριασε πια για τα καλά και εν μέσω θερμών εξελίξεων επικαιρότητας, αναλύσεων και καυτών θερμοκρασιών, σκέφτηκα λίγο να σε δροσίσω: Θα σου παρουσιάσω βήμα βήμα την αγαπημένη μου συνταγή για Cheesecake!

Ο Μπαρμπα- Σταύρος από την Ικαρία, ανοίγει το καρνάγιο του τη δεκαετία του '60 στη Χώρα της Μυκόνου. Καραβομαραγκός, παντρεμένος με Μυκονιάτισσα. Καλός άνθρωπος και πρώτος μάστορας, αν και όχι ιδιαίτερα γρήγορος. Φυσικά αριστερός.

Θέλω να σου μιλήσω για ένα νησί που βρίσκεται δίπλα από την Ικαρία που λατρεύεις. Το νησί αυτό λέγεται επίσης Ικαρία. Όμως οι ομοιότητες σταματούν εδώ. Από εκεί και πέρα, τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα μεταξύ των 2 αυτών νησιών δεν είναι απλώς διαφορετικά, είναι ακριβώς τα αντίθετα!

Χτες έφυγε ο παπα-Κώστας (Πλάκας), πλήρης ημερών (τον Αύγουστο έκλεισε τα 100) και αγάπης (με πολλά εγγόνια και δισέγγονα αλλά και την αγάπη και τον σεβασμό όλων μας).

Χρόνια τώρα προσπαθώ να καταλάβω πώς οι άνθρωποι, όποιας τοποθέτησης, όχι μόνο κομματικής, πρώτα διαλέγουν αυτό που επιθυμούν διακαώς να υποστηρίξουν, και μετά τα επιχειρήματα για να το υποστηρίξουν. Και όχι το αντίθετο, δηλαδή μέσα από κριτική σκέψη να οδηγηθούν βήμα βήμα σ' ένα συμπέρασμα (αν πρέπει πάντα να υπάρχει συμπέρασμα).

09/01/2015 - 09:29Ήρτεν η Ούντρα

Ήρθε που λες κάποτε μια αποστολή της Ούντρας στον Άγιο Κήρυκο και οι καθηγητές κλείδωσαν τα πράγματα σε ένα δωμάτιο του Σχολείου. Θα διάλεγαν πρώτα οι ίδιοι τι χρειάζονταν; Θα τα μοίραζαν αργότερα στα παιδιά αναλόγως τις ανάγκες τους; Ποιος ξέρει...;

Η μεγάλη μου αδερφή, η Αργυρώ, ήπιασε μια χρονιά υπηρεσία σ’ ένα μεγάλο σπίτικο στην Αθήνα και με πήρε μαζί της να πάω Γυμνάσιο εκεί. Γνώρισα όμως έναν όμορφο νέο, στεριανό, βουνίσιο και συναντιόμασταν αραιά και που και θέλαμε πολύ ο ένας τον άλλον.

Σελίδες