Τις προάλλες που είχε καύσωνα εμφανίστηκε άξαφνα μια κοπελίτσα από το γραφείο σε κακό χάλι· ζαλάδες, τάση για εμετό, πονοκέφαλος. Είχε περπατήσει κάμποσο για να φτάσει μέσα στη ζέστη. Της δώσαμε ντεπόν και νερό, τη βάλαμε στο δροσερότερο κλιματιστικό, κι όταν συνήλθε κάπως, της έβαλα λίγο πάγο επιπλέον· ψυχολογικό κυρίως.

Ο Πρόεδρος... που εν υπάρχει, μάς έστειλε την παραπάνω πρόσκληση για τις 3 του Αυγούστου «αφτο πρωί». Διαβάστε τις οδηγίες και πάρτε μέρος. Και να θυμάστε... τελέφωνα εν χρειάζουντε, μήτε και παράδες.

Μνήμες αποσπασμένες από το σύθαμπο του χρόνου. Φραντάτο, Πέρα Μεριά, καλοκαίρι, τέλη δεκαετίας του ’40. Ενα παιδί, τριών-τεσσάρων χρόνων, γλιστράει στο χείλος και πέφτει στη στέρνα ποτίσματος. «Το παιδί!» ακούγεται πνιγμένη η κραυγή της γιαγιάς Ασημίνας.

Όποιος έχει περιηγηθεί στο Αιγαίο. σημειώνει την διαφορά απόχρωσης που έχει η ομιλούμενη γλώσσα. Δεν είναι ακριβώς διάλεκτος, αφού λίγες είναι οι εντελώς ιδιόμορφες λέξεις στην κάθε περιοχή. Είναι περισσότερο η προφορά.

19/03/2014 - 00:20Όκο!

Κατέβηκε στο νησί καλά προετοιμασμένος. Είχε φίλους Ικαριώτες και φίλους που δεν είχαν ικαριακή καταγωγή, αλλά λάτρεψαν τον τόπο κι εγκαταστάθηκαν μόνιμα εκεί πριν από χρόνια.

Εάν το σκάσε απ’τον γείτονα και την δεις ξαφνικά μέσα στο αμπέλι να σου τρώει τα κλήματα ή να βοσκεί στο μποστάνι σου, πώς θα την περιγράψεις;

11/11/2013 - 00:01Η σκλούπα

- Σκούπα, σκούπααααα, ακούστηκε η μισοκοιμισμένη φωνή της φίλης μου Άννας Ν. και ξαναέκλεισε τα μάτια της γέρνοντας το ζαλισμένο ξανθό κεφαλάκι της στα πλάγια.

Ο ένας κάθεται στο παγκάκι της πλατείας. Γαμπρός στο νησί, λάτρης της φύσης και της πεζοπορίας. Ο άλλος, λίγο μέτρα πιο κει, με τα ψώνια στα χέρια περιμένει να τον βάλω στο αμάξι.

Ανάγκασμά την για καλούδα, μ’ αυτό δα το τσίτι που ‘ρίχτει πάνω της βλέπω το σουράτι του και δαιμονίζομαι, θε’ μου ‘σχώρα με! Παρακάλεσα τη θεια να μου κάμει το ριζαλίκι αλλά αυτή ηγέρασε κι έχει παρασινικάσει. Με καίνε τα τζιέρια μου και μου φαίνεται πως θα με πάρει ο εξαπωδίτης.

29/02/2012 - 01:04To λι

Εκείνη την εποχή είχα αρχίσει να προσθέτω μια καριώτικη πινελιά στον τρόπο που μιλούσα, με κάτι «πανάγκασμά το» και κάτι «κι απέκειο» (όχι πολύ πετυχημένα βέβαια, διότι εκ του φυσικού μιλάω τα ελληνικά του σχολείου και της τηλεόρασης με κάτι λόγιες παρεκτροπές), πράγμα που άλλους από τους φίλους μου τους διασκέδαζε και άλλους τους εκνεύριζε κάπως. Πάντως το ψιλομάζεψα όταν κάποιος μου έκανε το περίφημο «τεστ ικαριακότητας»:

Σελίδες