ikariamag | ελεύθερες πτήσεις - της Ευτυχίας Βασάλου

H Ευτυχία, ή «Βασαλάκι» κατά Καραβόσταμο, είναι το γνωστό «ξενάκι» που δε θα ξεπεράσει ποτέ τα 18,5. Το 0,5 γιατί γεννήθηκε καλοκαίρι ,αυτήν την σημαδιακή ημέρα ανεξαρτησίας που την ακολουθεί μια ζωή (Νικαριά μου, αχ αναρχική καρδιά μου!), στην Αθήνα.Τα προηγούμενα Βασαλάκια έχουν Ικαριακή καταγωγή και είναι Αιγυπτιώτες.Η ίδια έχει την πολυτέλεια να είναι μια μίξη ντόπιου – ινσάιντερ όπως το λέει - αλλά και τουρίστο-γκρούβαλου ταυτόχρονα, ενώ μεγάλωσε με την ακλόνητη πεποίθηση πως τα πάντα γύρω από αυτό το νησί είναι μαγικά! Αν την συναντήσετε μην της το χαλάσετε γιατί μάλλον κινδυνεύετε…είναι αγριοκάτσικο.Είναι και ελέφαντας στη μνήμη, οπότε να είστε σίγουροι πως ό,τι είπατε, το θυμάται! Ως παιδί ήθελε να γίνει κάτι μεταξύ πολιτικού μηχανικού και ηθοποιού, μπερδεμένες πρακτικές και καλλιτεχνικές τάσεις δηλαδή. Οι φιλόλογοι τής πρότειναν να γίνει συγγραφέας, οι πληροφορικάριοι εικαστικός,τελικά δεν έγινε τίποτα από όλα αυτά - γιατί έτσι και αλλιώς δεν μεγάλωσε- και στην καθημερινοτητά της προσπαθεί με κάθε «καλλιτεχνικό» τρόπο να επαναστατεί. Αγαπημένη της ατάκα: «’Ηρτεν το Βασαλάκι!», που σημαίνει πως έχει φτάσει ξανά στο νησί…

της Ευτυχίας Βασάλου

Είναι τέτοια εποχή που μπαίνει ο χειμώνας και με πιάνει αυτή η μελαγχολία… περίεργο. Όχι, δεν είναι μελαγχολικός ο χειμώνας, απλώς είναι περίεργο που μου λείπει τώρα πιο πολύ το νησί.

Την Κούλα την γνώριζα πολλά χρόνια, από το σχολείο στην Αθήνα. Επρόκειτο, όμως για μια απλή γνωριμία, δεν κάναμε ποτέ παρέα, ούτε ήξερε πως κρατάω από την Ικαρία.

Τα χρόνια της κατοχής ήταν δύσκολα στο νησί, όπως σε κάθε άλλος μέρος της Ελλάδας. Στην Αθήνα, βέβαια, όλα ήταν ακόμα δυσκολότερα. Πείνα, εξαθλίωση και όλοι οι κατακτητές βαθμοφόροι με τα επιτελεία τους πάνω από το κεφάλι σου σε κάθε γωνιά στην πρωτεύουσα.

Ο γάμος έγινε στους Αγίους Αναργύρους στο Καραβόσταμο, ένα καλοκαίρι περίπου 70 χρόνια πριν το γάμο της δεύτερης Ευτυχίας -το δικό μου δηλαδή! - στο ίδιο μέρος. Η γιαγιά δεν φοράει νυφικό, δεν έχουν γαμήλιες φωτογραφίες και στο γάμο τους δεν πήραν παρά μόνο δύο δώρα που η γιαγιά κρατούσε χρόνια για ενθύμιο. Μεταπολεμική Ελλάδα, θα μου πεις, δύσκολες εποχές.

Σκέφτεσαι να παντρευτείς στην Ικαρία; Έλα, παραδέξου το, αν είσαι από κει ή αν πηγαίνεις χρόνια, σίγουρα έχεις ένα αγαπημένο ξωκλήσι ή μια εικόνα στο μυαλό σου για μια τελετή στην παραλία, για το δικό σου «πανηγύρι», όπως το έλεγα κα εγώ, μικρό η μεγάλο· για τα έθιμα και το τι γίνεται σε έναν Καρ

Γράφοντας την ιστορία της αγάπης μου για το νησί και ζώντας αυτό το λαβ στόρυ κάθε Πάσχα και Καλοκαίρι, είχα πλέον αφεθεί και από καιρό ξεχάσει πως θέλω να ερωτευτώ και κάποιον άλλο! Πως ψάχνω γι’ αυτόν τον «συμβατό» που θα καταλαβαίνει κάποια βασικά πράγματα για μένα, όπως ότι την κουβαλώ πάντα μαζί μου τη «Νικαριά μου» και δεν πρέπει ποτέ να τολμήσει να με χωρίσει από κείνη!

Εντάξει, η αλήθεια είναι πως συνήθως τους πρωτάρηδες τους προειδοποιούμε - εγώ τουλάχιστον! Απλώς η υπερβολική αγάπη μας για το νησί και τις καταστάσεις που εμείς βιώνουμε -όπως τις βιώνουμε λαμβάνοντας υπόψη αυτή την αγάπη- μάλλον περιγράφουν έναν τόπο μαγικό (που φυσικά είναι!) και κάπου εκεί χάνεται η μεταδοτικότητα για τις όποιες περιστάσεις «ασυμβατότητας» μπορεί να βιώσει ένας νεόφερτος!

Η αλήθεια είναι πως ο μεγαλύτερος μου έρωτας ήταν πάντα το νησί. Aς ήμουν και «ξενάκι», σχετικό κi αυτό! Ναι, δεν έζησα ποτέ εκεί κi ακόμα και η πιο χαρακτηριστική «Καριωτίνα» που ξέρω, το Ευτυχιώ μας - η γιαγιά, δηλαδή η μικρή Ευτυχία γιατί μεγάλη ήμουν εγώ!- έφυγε κορίτσι σχεδόν για την Αλεξάνδρεια.

Μια ιστορία αγάπης, όχι από εκείνες της ''βαθιάς κατανόησης'' και “αλληλοσεβασμού”, αλλά από εκείνες του πάθους, του ''εμείς μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε''! Ήθελα πολύ καιρό να γνωρίσω το θρυλικό παππού ''Πανταρούχα” μα τα κατάφερα τελικά λίγο πριν φύγει όπως ο ίδιος το αποφάσισε. Έτσι, έμαθα το ιστορικό αυτού του θυελλώδη έρωτα από τον ίδιο τον παππού ενώ η γιαγιά Φιλιώ συχνά κουνούσε το κεφάλι και σχολιάζε... έπαιρνε το αίμα της πίσω γιατί την ''παίδεψε'' όπως παραπονιέται.