12/11/2014 - 01:52Κύματα Χαράς

Θάλασσα, θάλασσα. Μοιάζει τώρα μακρινή αλλά μου ήρθε στο μυαλό. Η Μεσακτή. Κακούργα. Που μπορεί να κατέβεις για δέκα μέρες τον Αύγουστο και να μη σου κάνει ούτε μια λαδιά.

Ιούλιος στο νησί, δεκαετίες πριν ! Μαγιώ, μπουρνούζι, μάσκα , βατραχοπέδιλα : έτοιμοι για την παραλία, τα μακροβούτια, τα «βασίλεια» για το ποιος θα επικρατήσει στον βράχο. Φόρα για εξόρμηση αλλά...

Διαβάζοντας κάθε μέρα τις ελεύθερες πτήσεις, κόλλησα με αυτές που εκφράζουν σκέψεις για το νησί. Μα δεν είναι μόνο σκέψεις. Είναι κατάθεση ψυχής από τον καθένα που ελεύθερα φτερώνει ή φτέρωσε έστω για λίγο σε αυτό τον βράχο.

Μνήμες αποσπασμένες από το σύθαμπο του χρόνου. Φραντάτο, Πέρα Μεριά, καλοκαίρι, τέλη δεκαετίας του ’40. Ενα παιδί, τριών-τεσσάρων χρόνων, γλιστράει στο χείλος και πέφτει στη στέρνα ποτίσματος. «Το παιδί!» ακούγεται πνιγμένη η κραυγή της γιαγιάς Ασημίνας.

Σαν πλωτή εξέδρα, στο μουράγιο, ένα βιολί, μία φωνή και πίσω πλήκτρα. Σκοτεινιά, το ροζ, το κίτρινο, το λευκό, τα κοριτσίστικα φουστανάκια, στριφογυρίζουν και χωρίς ήχο, πυγολαμπίδες χαρωπές. Στα λίγα σκαλιά οι σκιές αμφιθεατρικά στημένες, στα πασσαλόπληκτα ταβερνάκια ψηλά, οι θαμώνες αρχίζουν να τυλίγονται με στο διάφανο ύφασμα της μουσικής που χορεύει προκλητικά γύρω τριγύρω.

Όταν μπήκαν οι γιατροί, βγηκε από το δωμάτιο και κοντοστάθηκε στη μεγάλη σκάλα. Είχε πολύ ηλιο εκεί κι είπε να καπνίσει καλύτερα στο παγκάκι στην αυλή. Χίλιες φορες να την είχαν στο ροζ κτίριο, αυτή η αριστερη πτέρυγα ήταν άβολη πολύ. Ένα μνημείο για τους ανθρωπους που έπεσαν με το ελικόπτερο, ένα -δυο χαλασμένα ασθενοφόρα και λουλούδια.

Η θάλασσα, οι άντρες οι πελαγήσιοι και οι γυναίκες της απαντοχής. Οι καπεταναίοι και τα σκαριά τους, το εμπόριο και οι συμμαχικές νηοπομπές του δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου ....

Είχα μια μεζονέτα στην τοποθεσία Μούτσικο, εξοχικό στη Σκληθρέ, γκαρσονιέρες σκόρπιες εδώ κι εκεί στο χωριό, μόνιμη κατοικία στις Πλάκες. Μετά ήρθαν οι φόροι ακινήτων, το πόθεν έσχες και τα έχασα όλα. Ε; Μακάρι να ήτανε οι φόροι, αλλιώς τα έχασα.

21/11/2013 - 10:28Ikarian Aria

Μια άρια για την Ικαρία… βουτηγμένη σε χαμογελοδάκρυα, χωρίς ενοχές… Καθρέφτες που στραγγίζουν τον ήλιο για να χαιρετίσουν τους ταξιδιώτες των πλοίων… όλα τα χέρια στα παράθυρα των σπιτιών, το ένα μετά το άλλο από ανατολή προς Δύση ή από Δύση προς Ανατολή, ανάλογα αν το καράβι φεύγει ή έρχεται… Βλέπεις τους καθρέφτες να ξυπνούν διαδοχικά και να ορίζουν το χρόνο που διαρκεί ο διάπλους της Ικαρίας… Το μήκος του νησιού μετρημένο, με πόσες λάμψεις άραγε; Αποβιβάζεσαι θαμπωμένος στο νησί…

”ΣΠΑΣΤΗΡΑΣ-ΚΕΛΑΡΗΣ ΖΥΘΕΣΤΙΑΤΟΡ”. Έγραφε και γράφει μια παλιά, ξύλινη ταμπέλα, ζωγραφισμένη στο χέρι με λαδομπογιά. Την ψαροταβέρνα του Στέλιου Καστανιά την ξέρουμε όλοι οι Καριώτες και την γνωρίσαμε και στους επισκέπτες φίλους μας. Στο γραφικό λιμανάκι του Γυαλισκαριού και πάντα με φρέσκο ψάρι!

Σελίδες

ikariastore banner